07-03-10

Het nieuwe statussymbool: druk-druk-druk!

De topper der statussymbolen blijft de auto, waar vanaf druipt dat de groots uitgevallen vierwieler duur is.

Maar de pronkpauw haalt er niet meer de juiste voldoening uit dit statussymbool... En de dure bak als stutussymbool is misschien wat passé. Aangezien de massa in de mot heeft dat het dikwijls om een bedrijfswagen gaat en niet om een zelf-betaalde auto. Daarom verliest hij aan statussymbool-waarde.

Natuurlijk, het dure interieur, waar de kleine kindertjes niet mogen aan komen met hun vettige pootjes, da's ook niet hetzelfde. Gewoon het feit dat die tafel van 5000 euro, die stoel van Designer X, de tuinverlichting van teveel euros, niet zichtbaar is voor het grote publiek maakt de stoef-waarde van deze statussymbolen zeer inefficiënt.

Vandaar om 'in' te zijn met de statussymbolen anno 2010, introduceer ik: het druk-druk-druk statussymbool. Een goed gevulde sociale agenda, liefst met dubbele boekingen waar de belangrijkheid van afdruipt.

Enkele tips: Afspraken maken met dit druk-druk-druk-type kan mits wachttijd van een maand in acht te nemen. Plus de kans op annulatie van de afspraak met dit type is reëel. Verwacht dat je afspraak op het laatste moment afgezegd kan worden, omdat er een zeer dringende vergadering is tussen gekomen. Ja, ook je wenkbrauwen epileren, valt onder 'vergadering' en is dus een valabel excuus om de belangrijkheid aan te tonen en de afspraak te verschuiven.

Je doet of je verstikt voelt en gepletwalst wordt door je overvolle agenda. Maar stiekem genit je ervan om het zo druk te hebben en je belangrijk te voelen. Neveneffect: je kan het (on)terechte gevoel krijgen dat iedereen gewoonweg jaloers is op jou en jou wil zijn. Misschien wel, misschien niet.

Voordeel van dit nieuwe statussymbool: die goed gevulde agenda vol niet nader gespecifieerde afspraken, doet één en al belangrijkheid van jou afstralen. Je bent gewild, iedereen wil met je afspreken, iedereen heeft je nodig, iedereen wil bij jou zijn...enfin dat denk je. Je bent onmisbaar op elke afspraak, ook op die van de manicure!  

Let op voor volgende valkuil: Ze hebben het zo druk dat ze niet naar de dokter kunnen gaan als ze ziek zijn. Neen, Ze hebben daar écht geen tijd voor. Pas dan op met de kritische toehoorder. Want als je écht zo ziek bent en het écht zo druk hebt, dan kan je je aan de vraag verwachten waarom ze wel tijd hebben voor een gelaatsbehandeling in het schoonheidssalon?

De extreme gevallen herken je aan het feit dat ze hun gevoel van belangrijkheid ingeruild hebben voor een compleet superioriteitsgevoel. Dat dit type het zelfs niet kan verdragen dat mensen wél naar de dokter lopen voor het minste (het minste varieert van een blauwe plek tot een lichte longontsteking). En het druk-druk-druk-type zijn het kotsbeu om voor een ander hun ziektekosten te moeten werken en dat ze daardoor graag naar het buitenland zouden willen verhuizen. Zodat zij een deel van hun loon niet meer moeten afstaan om op te draaien voor de kosten van die profiteurs die een longontsteking hebben. 

Persoonlijk opinie: mij irriteren ze mateloos. Je hebt het maar zo druk als je het  zelf maakt. Heb je werkelijk dat verstikte gevoel dat je geleefd wordt door je agenda dan doe je er iets aan. Je last een pauze in, je zegt eens neen etc...Zo niet, dan geniet je volgens mij keihard van een volle agenda.

Enfin, iedereen zijn agenda. Als ik moet kiezen tussen alle statussymbolen dan mis ik de dikke blingbling bak nu al. Héél spijtig vind ik het als het mensen van je naaste omgeving zijn die je hebt zien evalueren van: anti-statussymbool naar het druk-druk-druk statussymbooltype van het ergste soort.

Dit verhaal is gebaseerd op waar gebeurde feiten.

  

 

18:33 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-07-09

Ik had het nooit mogen doen!

Ken je dat gevoel dat je uit pure goedheid iemand geld voorschiet? Dan ook nog aan zo iemand waarvan je wéét dat je het niet moet doen...omdat je moet gaan bedelen om je eigen geld terug te krijgen...

Awel ik heb nu meer dan 60 euro aan iemand voorgeschoten. Reeds 2 keer gevraagd of hij het wil terugbetalen en geen reactie.

Blijkbaar is niet iedereen zo neurotisch als mij! Zelfs als ik maar 50 cent van iemand leen, hangt dat op mij! Ik kan zelfs niet tegen het idee dat ik iemand geld verschuldigd ben en zal pas rusten als ik het heb terugbetaald. Ik leen zelf niet graag van iemand maar soms breekt nood wet. Ik kan het dus niet goed begrijpen waarom mensen die een bedrag 120 keer groter dan 50 cent niet onmiddellijk terugbetalen.

Moet je weten, en dat maakt eigenlijk niet veel uit maar toch, dat zijn loon maar liefst het dubbele is van het mijn. En in mijn verdediging wil dat zeggen dat ik dat geld meer nodig heb dan hij.

Hij wordt binnen een aantal weken papa. En ja, dan kan ik het helemaal niet maken om erachter te vragen...toch?

Het ergste is dat ik gewoon wist dat het zo zou lopen en het toch tegen beter weten  in niet moest doen. Stoem he. En ik ben dus zo'n stresskiek die zich daar echt druk over kan maken, nog het ergst van al. Ik zou momenteel van mijn verlof moeten genieten en mij niet druk maken over om het even wat...

Ik vind het zo gênant om seffens voor een derde keer naar mijn geld te vragen. Natuurlijk komt daar het hele dilemma bij kijken, hoeveel dagen laat ik tussen mijn bedelsessies. Eén kant zegt, geen enkele dag, zagen tot hij het uit pure miserie teruggeeft! Andere kant zegt, ach laat daar wat tijd tussen, dat komt wel in orde! De waarheid zal wel ergens in het midden liggen.

Uiteindelijk ben ik diegene met het probleem niet hij. Want ik zit mijn energie overbodig te verspillen om mij erin op te jagen niet hij! Maar toch, goede rekeningen maken goed vrienden...?

 

12:42 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Echt de snelste manier om af te vallen

Ik heb het ontdekt! De snelste manier om af te vallen! Niet de meest correcte, wél de meest efficiënte!

Je eet (per ongeluk) veel te veel van iets waar je (niet dodelijk) allergisch voor bent. Geloof me, ik heb het in het weekend aan de hand gehad. Ik heb groen gezien en had het gevoel dat zelfs het eten van de dagen voordien mee kwam. (Smakelijk!) Hondsziek geweest. Gevolg: eten van een paar dagen uit uw systeem en komende dagen heeft je maag paar dagen nodig om te herstellen. En hup enkele kilo's lichter.

Bij mij werd deze boulemisch reactie spontaan veroorzaakt door... jawel...baby - poedergroeimelk. Amai! Baby's slurpen dat met de liter op. Ik drink daar een paar slokken van en sla groen uit van de misselijkheid. Nooit gedacht dat babyvoeding de maag van een volwassenmens zo zou kunnen begaaien...

Ik heb mijn lesje geleerd: blijf ten alle tijden van baby-eten af! Het is niet omdat het goed is voor die roze wolkjes dat het ook goed is voor 30-plussers.

Ik moet er wel aan toevoegen dat ik een lichte allergie heb van volle melk en alles waar room in zit. En wil die poedermelk nu niets anders zijn dan volle romige vette melk...

Een vriendin stelde me de vraag wat me bezielde om die bucht te drinken. Kunt ge het u voorstellen dat ik die bucht lekkerder vind (vond) dan gewone melk. Ik moet nu officieel echt niets meer van melk weten. Enkel magere melk voor over de cornflakes en that's it. En dat ook alleen maar omdat ik nog niets anders lekker en verdraagzaam gevonden heb om over cornflakes te kappen. Soya-melk, karnemelk, noem maar op been there, done that en never again.

Zo ken ik iemand die fruitsap over haar cornflakes giet...Maar ook ik heb mijn grenzen qua experimentele voeding!

12:22 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-07-09

Centenvreter

Budgetbeheer, daar zou ik eens kaas van moeten eten. Jongens toch, heb ik 20 euro dan geef ik er 25 uit!

Triestig is het! Ik werk op 50 passen van het stadscentrum. Dat wil dus zeggen als ik mijn middagpauze 'buitenga' dan is het alle remmen los. (Binnenblijven is geen optie, geloof me, echt geen optie!) Ik kan zo precies niet door 't stad lopen zonder doel, zonder iets te kopen. Dat kan gaan van drinkbeker, tot zwempampers voor mijn nichtje, tot t-shirtjes en patéekes! Maar al die kleine beetjes zijn op het einde van de maand van die venijnige verborgen portemonnee-bankrekening leegvreters!

Nu dat ik verlof heb en dus niet naar 't stad ga tijdens middagpauzes, dacht ik en hoopte ik dat ik niet in verleiding kwam om te gaan shoppen, maar bloed (geld) kruipt waar het niet gaan kan. Nu was het een loopwagentje van in den Olifant voor mijn nichtje. Floep 80 euro weg. Terwijl ik mij gisteren nog had voorgenomen om niet 1 euro uit te geven. Tja, da's 80 keer gezondigd zeker?

Dat loopwagentje is wel een gigantisch succes! Mijn Boelie-metekindje heeft er de grootste lol mee! En ik heb ook compassie met het kind omdat mama en papa carrière boven alles verkiezen! Dit heeft een direct verband met de quality time met hun kind. Ik geef toe dat ik in dit geval compensatiedrang heb. En dat ik dat Boelieke wil geven wat ze thuis mist. Of liever wat ik denk dat ze thuis mist. Toppunt is, mama en papa hebben het geld (dankzij die carriere) maar niet de tijd. Ik heb de tijd maar niet het geld. Schoonzusje vroeg wel wat ze moest betalen aan dat loopwagentje. Maar kon ik het maken om dingen voor Boelie te kopen en dan aan haar mama te vragen om me dat geld terug te geven. Zou schoon zijn...

Gisteren heb ik een boek besteld via het internet. 35 euro voor een boek dat gewoon gratis in de bib ligt. En zo kan ik een heel boodschappenlijstje voorleggen van allemaal kleine bedraagjes hier en daar die op het einde van de maand oplopen.

Kom ik ermee weg dat ik de crisis op deze manier aanpak en de economie steun...?

Ik moet me bij een soort anonieme shopaholics aansluiten. En als dat nog niet bestaat dan moet dat dringend uitgevonden worden! Dringend! NU! Ik ben Ann en ik ben een shopaholic, voila het is eruit!

20:18 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Rozengeur en kaarsenschijn

Ik heb paranormale contacten met hier boven. Ge weet wel, met die vrouw die ze God noemen! Mama en ik waren gisteren naar Tongeren afgezakt. We stonden de bloemstukken te bekijken in de Basiliek die er stonden nav de kroningsfeesten.

Ik hield het al rap voor bekeken. Ik begon konijnen-high te worden van bepaalde bloemen waarvan ik de geur niet verdraag en van de geur van wierook die ik al evenmin graag opsnuif. Ik ben stadslucht gewoon vandaar dat bloemkes-geur niet verdraag...? En ik begon me af te vragen waar de Standaard boekhandel zou liggen...

Naar het schijnt heeft Jacqueline Goossens nl. een nieuw boek uit... sinds 2007 en ik heb het  na 2 jaar ook al door. (Dit is niet New York, de iconen voorbij) En ik wou die boek hebben vandaar mijn nood aan de boekhandel.

Na een kaarske te laten branden, en alles bekeken te hebben konden we de tent verlaten en ja 'Alellujah' bij de buitengaan van godshuis doemde de standaard op af. Mijn telepathisch 'gebed' werd verhoord! Ik vond dat super bizar. Ik vraag me in een kerk af waar ne winkel ligt en bij het openen van de kerk deur zie ik er recht op uit. Ze hadden die boek niet, ik heb hem uiteindelijk nog via het net moeten bestellen en nu maar hopen dat ik hem heb voor we vertrekken.

Wij zijn ook naar het nieuwe Gallo-Romeins museum geweest in Tongern! Fameus de moeite!! Heel overzichtelijk duidelijk en vooral kort en bondige uitleg. En met deze genoeg cultuur voor de komende dagen...

20:03 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-07-09

En het werd zomer...

Hoe typisch! Mijn vakantie is vandaag begonnen en het is gedaan met het schoon weer. Vroeger was dat precies ook altijd het geval. Tijdens de examens letterlijk en figuurlijk zweten. Met dat de examens gedaan waren, verdween de zon.

Maar geen nood. Ik heb 6 weken verlof en ik hoop gedurende die tijd toch nog wat zonne-energie op te doen.

Voor dat mijn vakantie begon, had ik ongeveer een triljoen voornemens wat ik zou gaan doen. Ik kreeg er net geen stress van. Nu ik goed en wel verlof heb, ben ik te vadsig om maar iets te ondernemen. Ik sta volledig ingesteld op mañana mañana!

Ik moet eerst wat bijgeslapen raken. Door die warme dagen heeft mijn slaap serieus moeten inboeten.

Ik ben even hittebestendig als een vanille-ijsje met slagroom. Goor eigenlijk, ik was met vriendin gaan solden shoppen. Ik ben naar huis moeten gaan omdat ik er uit zag alsof ik een marathon gelopen had. Of een douche gepakt met kleren nog aan.

Vervelend maar bovenal gênant. Iedereen zal de afgelopen dagen wel dat gevoel gehad hebben dat ze om 9 uur 's morgens al klaar waren om te douchen. En om 10u dat gevoel zo hard aan het haten zijn om telkens die kleren van uw lijf te trekken die zich vacüum hebben gezogen aan uw billen...

Ik vermoed dat mijn in-de-winter-aangelegde-speklaag er voor iets tussenzit dat ik het rapper zweet dan anders. Ofwel hardnekkig babyvet? Na 33 jaar...?

Ik heb de beste investering ooit gedaan: fitflops!! Oke, voor de prijs van die fitflops heb je in de Blokker 60 paar slippers. Maar sinds ik deze heb, zijn ze bijna vergroeid met mijn voeten. Ze hebben mij echter serieuze kopzorgen bezorgd. Letterlijk.

Ik ben redelijk groot he, (Ofwel hangen de lusters laag bij ons thuis...) Maar door jaren lange ervaring weet ik dat ik net onder die lusters kan doorlopen. Ik was alleen vergeten dat die fitflops ongeveer een zool hebben van 2 cm... Ik heb met andere woorden aan den lijve moeten ondervinden dat ik dus niet meer onder die luster door kon. Maar pijn dat dat deed om in volle galop, langs die scherpe punt af te schuren. Ik zie nog altijd roze olifantjes. Maar ik vergeef het mijn fitflops.

Voila, ik ga doen wat ik de komende 6 weken veel ga doen: luilakken!

14:39 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-05-09

Onder hoogspanning.

Eén haar. Dat is wat het scheelt voor dat mijn stoppen gaan doorslaan. Ik word zo onverdraagzaam van al die onverdraagzaamheid van mensen.

Ik ben sinds vorige week terug op de baan met een auto van versnellingen. (Lang leve de automaat!). Het kost me wat moeite, zenuwen en nog vanalles om er terug aan te wennen. Het is slechts 1 pedaal extra maar toch een wereld van verschil.

In ons centrum op de vier rondepunten toeten gemiddeld op 2 rondepunten mensen op mij als ik niet snel genoeg weg ben. Erg, ik trek me daar niet veel van aan. Dat probeer ik toch maar het maakt me desondanks toch nerveus. Waarom doen mensen dat? Respect? Geduld? Begrip? Inlevingsvermogen? Medelijden? Wat is d'r van?

Ik wou dat ik op de zwarte markt een 'L' kon verkrijgen. Zou van pas komen!

Soms wil ik de auto dan even stilleggen uitstappen en eens gaan vragen wat er zo brand dat ze het nodig vinden om te toeten. Of ik wil een obsceen gebaar maken. Maar dat kan ik niet. Ten eerste ik heb mijn twee handen nodig aan het stuur. Plus mijn auto is beplakt met reclame waardoor ik niet geheel incognito ben...

Ja, ik sta onder hoogspanning en heb blijkbaar last van PPMS. Post en pre- menstrueel syndroom.

Het wil nu dat ik de eerste keer een accidentje heb met mijne auto. Hij is een week oud...Ik ben op de laadklep gereden van een auto die achter mij stond. Nondedoeme zo lang accidentloos en nu dit met een auto van een weekje oud. Tja...

Dan is er het feit dat broer, zijn vrouw en/of ik afhankelijk wiens beurt het is om Boelie van de creche te halen. IEDERE DAG, MAAR DAN OOK IEDERE DAG, non-stop, zonder één dag over te slaan te horen krijgt dat Boelie zo ongelukkig is, veel huilt, niet met andere kindjes kan spelen, hard huilt als ze vreemden ziet, dat ze graag haar eigen ruimte heeft, dat ze graag met hetzelfde beertje slaapt ('t kind is begot 10 maanden) etc... ze zou het veel meer hebben dan de andere kindjes in haar creche-klasje. Ik vind het zo zielig voor dat kind. Volgens mij voelt ze gewoon de frustratie die de begeleiding tov haar heeft en reageert ze daarom zo.

En misschien is ze er wel niet gelukkig omwille van de grote drukte in de creche. Ik heb er mee te doen. Misschien zou Boelie beter passen bij een onthaalmoeder waar het wat kleinschaliger is dan zo een fabriekachtige crèche. En het is altijd dezelfde die reclameert.

Tegen wil en dank maakt het ons ongelukkig, alsof we iets compleet traumatisch fout doen. En trouwens zijn ze in een creche niet opgeleid of hebben ze geen ervaring met kindjes die het moeilijker hebben en veel aandacht vereisen...Het kind doet het niet met opzet. Ik vind nu wel dat ze wat begrip moeten hebben. 'T kind is volop tandjes aan het aanmaken en ze zijn net verhuisd.

Ik vind dat broer en vrouw ook eens op hun beurt om begrip mogen vragen want ze doen hun best. Maar zoals op veel vlakken is het voor sommige nooit goed. Wederzijds begrip zou fijn zijn. Kunnen zij er aan doen dat het kindje het wat moeilijker heeft dan andere kindjes om zich aan te passen en te wennen aan vreemde situaties. Ik ben ook zo en vind het erg dat dat klein Boelieke dat ook al heeft. En dat ze niet met andere kindjes speelt doet mijn meterhart helemaal breken...

Dit alles, de drukte op het werk, hier en daar wat zorgen en je krijgt een versie van mij die onder te veel hoogspanning staat. Men weze gewaarschuwd als er kortsluiting komt...

21:03 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende