21-05-08

De Moederpreek.

Moeders, ze bedoelen het goed maar... Ze weten hun gemoeder meestal slecht te verkopen.

Zo kreeg ik een mailtje dat ik volgende week gedurende de dag op de gazet verwacht wordt. Maar aangezien ik pas werk is het "not done" om een paar uur verlof te pakken. Aldus ons mama. Ook al stapelen de recuup uren zich op en kan ik me rustig een paar uur verlof permitteren.

Enfin, ik was blij met dit verzoek om op audiëntie te gaan. Super blij zelfs want ik kan de cash van artikel nummer twee gaan innen. Ik wou dit "moment de gloire" delen met mama en ik zei haar dat ze me er gedurende dag verwachten. Hopend dat ze zou delen in mijn enthousiasme. Niet dus! In de plaats kreeg ik de "Moederpreek".

"Ja maar, dat kan je niet maken om op je werk te zeggen dat je verlof neemt. En je gaat uw nieuwe job toch niet op het spel zetten. Neen dit gaat niet, neen dat kan je niet doen."  Liever ongelukkig en "zekerheid" dan gelukkig en geen zekerheid?

Ik ben een interimmer, op zich ook niet echt een zeker statuut. Plus in een bedrijf waar ik zit, zijn ze ongelofelijk gierig op personeel. Zoveel mogelijk werk door zo weinig mogelijk mensen doen. Die ze daarenboven zo min mogelijk betalen want je moet blij zijn dat je werk hebt. Dus als er ergens een gekostumeerde kaderlid beslist dat er een euro bespaard moet worden dan ben ik de eerste buiten. Tant pis. En waar heb je dezer dagen nog zekerheid?

Grr, ze moest eens weten dat ik effe een helse beginperiode aan het ondergaan ben. En dat mijn droom elders ligt dan op mijn huidig bedrijf. Ik kreeg met het bewuste mailtje een strohalmpje aangereikt. Een muizenpasje richting doel.

Ik was gekwetst door haar reactie en haar realiteitszin die altijd wel doorspekt is van negativiteit. En ik mij maar af vragen hoe het komt dat ik altijd in "wat als..." doomscenario's denk. Met de genen en de paplepel meegekregen...

Ergens snap ik haar wel maar ik vind het toch jammer dat ze mijn luchtbel doorprikte. Wat had ik graag gehoord: "Maar dat is fijn nieuws. Goed. Oh wat tof...Dit is wat je wilt! Maar denk effe hoe je het op je nieuwe werk aanpakt"....Weet ik veel wat ik precies wilde horen, allesbehalve de dingen die me een onterecht schuldgevoel bezorgen.

De generatiekloof bereikte een piek. Mama is van de generatie dat als je werk hebt dan doe je dat tot aan je pensioen. Of je het werk nu fijn vindt of niet. Of je ongelukkig bent of niet. Pech, je stelt je geen vragen, je doet jouw werk plichtsbewust en blijft de baas trouw.

Jammer genoeg ben ik redelijk beinvloedbaar en zoek ik toch ergens nog altijd goedkeuring voor mijn doen en laten. Maar nu wringt het toch omdat ik ze niet krijg. En ergens wist ik dat ze zo zou reageren. Ik had het beter niet gezegd. Maar wat doe je als je blij bent dan wil je dat toch delen?  

20:31 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Je moeder is waarschijnlijk gewoon content dat je nu een vaste job hebt, maar ze verliest daarmee een klein beetje jou dromen uit het oog... Je heb die uren staan, dus waarom stap je gewoon niet op je baas af en vraag je of je die dag wat uren op mag nemen? Wat ben je met overuren, als je ze niet op mag nemen???

Desnoods ga je een halve dag werken en trek je dan naar die redactie?
Misschien kan ik je mijn vader even lenen? Die wil zo graag dat ik als journalist begin (hij droomt met me mee), dat hij zelf meezoekt om me hier te kunnen laten vertrekken...

Gepost door: saartje | 22-05-08

Bij dezen Geweldig nieuws! Fantastisch! Wat tof... Dit is precies wat je wilt!

Ik ben speciaal vanuit Canada achter de computer gekropen om te zien hoe het met mijn Bèèrke gaat (mooie zonsondergang op de achtergrond, starbucks latte naast mij) en om vanuit het mooie maar qua weer wisselvallige Vancouver moed te komen inspreken: houd vol, dra ben ik thuis en kan je klaag-cake komen eten :-)

Gepost door: Poola | 24-05-08

De commentaren zijn gesloten.