23-06-08

Kan ik u eens spreken?

Met dit ene zinnetje joeg Bitchler mij vandaag de stuipen op het lijf. Ik dacht meteen ...ze gaat mij zeggen dat mijn interimcontract stopgezet wordt. Ik zou het ergens niet eens erg vinden. Maar met dat beetje ego dat ik heb, zou ik toch liever de eer aan mezelf willen laten.

Maar neen, het was een evaluatiegesprek omdat ik er volgens haar al 2 maanden werk. 'T is maar 1.5 maand maar soit 't lijken inderdaad al 2 maanden. Bitchler wou gewoon vissen. Vissen naar informatie of ik ander werk aan het zoeken ben. Ik voelde me redelijk betrapt.

Ze heeft me namelijk 2 keer zien bellen met mijn gsm en vermoedde daardoor dat ik op zoek ben naar ander werk. Haar vermoeden is helemaal terecht. Maar ik vond het niet de moment om haar daar attent op te maken...

Ze had niet veel nieuws te melden. Alleen zei ze (ook weer terecht) dat ik precies schrik heb om haar vragen te stellen. Wat ook is!!!! Want de kans dat ze met haar ogen rolt, zucht, snept of bitsig uithaalt is zo reëel!! Sorry maar dat nodigt niet bepaald uit om eens een vraagje te stellen. Maar desondanks stel ik ze wel. Bitchler ademt één en al superioriteit en belangrijkheid uit waardoor je liever op een veilig afstand uit haar buurt wil blijven. Dat is zo één die je zenuwachtig maakt gewoon door er te zijn!

Bitchler vroeg of ik meer begeleiding nodig heb. Gaaap. Ik zit er AL 1.5 maand, ze heeft haar dossiers op mij gedumpt en ik moest mijn plan trekken en NU komt ze af of ik hulp nodig heb. Te laat!

Ze zei dat ze binnenkort een week verlof heeft. Ik moest me beheersen om niet in mijn eentje een mexican wave in te zetten van blijdschap. Bitchler vroeg zich af of ik het zou redden zo een week zonder haar. Ik denk het wel!

Ik vond het wel ferm dat ik het lef had om te vragen wat de bedoeling van dit gesprek was. Want ik zag het nut er weer niet van in. Ik denk dat ze gewoon wou weten of ik de keet ging verlaten.

Op mijn vorige werk en ook weer op dit werk ben ik de 4de die er op 1 jaar tijd begint.  Als ik nu nog eens hoor dat er 3 of 4 mensen op 1 jaar tijd gaan lopen zijn dan weet ik dat ik er zelfs niet meer moet beginnen. Want het zegt toch iets over het bedrijf dat mensen zo snel lopen zijn, niet?

Ik probeerde mijn ongenoegen thuis niet te uiten omdat ik dan weet dat ons mama ongerust zou zijn. Maar de moeder kent de dochter beter dan de dochter zichzelf kent. Mama had het al van dag 1 door dat er iets was wat niet klopte. Als ik dan toch iets vertelde over het werk was het niet al te positief. En ze weet ondertussen ook hoe minder ik over het werk vertel hoe groter de kans dat er iets niet klopt.

Ik ben wel blij dat ons mama het al aanvoelde dat er iets is. Dan blijft ze ook niet in de veronderstelling dat ik op een topjob zit. En dan komt het niet zo als een verrassing als ik weer eens van werk verander. Het frustreert me enorm dat ik zo op de sukkeltoer ben qua werk. Ik heb zo het gevoel dat ik de afgelopen 8 jaar niets anders gedaan heb dan werk gezocht of van werk veranderdben...Hoe zou dat voelen om ieder dag met plezier naar je werk te gaan? Ik hoop deze vraag ooit zelf te kunnen beantwoorden..

21:20 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.