28-06-08

Ik heb 'm gezien!

Ik heb de Sex and the City film eindelijk gezien! En goed bevonden! Heel goed zelfs! Ik heb wijselijk alle mogelijke commentaren en kritieken op de film vermeden zodat ik toch min of meer onbevooroordeeld en onwetend naar de film kon gaan kijken.

Ik ging er eerlijk gezegd wel met lage verwachtingen naar toe. Ik vreesde dat de film nooit zo goed kon zijn als de serie! Ten onrechte.

Waarom beginnen trouwens alle films om 8uur behalve net die ene waar wij naar toe gingen? SATC begon om19u45. Waardoor we 3 kostbare minuten gemist hebben, gelukkig geen essentiële minuten maar toch!

Ik was tijdens sommige scènes aan het huilen en het lachen tegelijkertijd. Dat is me nog nooit overkomen! Ik huil heel snel. Maar niet bij films, neen, daar probeer ik me stoer te houden. Maar wat mij gisteren overkom was één en al tranen! Lag het aan de film of aan het feit dat Bitchler haar die dag van haar "beste" kant had laten zien, ik weet het niet! Maar mijn emo-barometer voorspelde heel veel tranenbuien. En deze kwamen er ook in grote getalen.

Tijdens de film heb je op een gegeven moment een scène waarin Carrie een Louis Vuitton handtas cadeau geeft aan Louise van Saint Louis. Awel dat was zelfs al voldoende om mij aan het huilen te krijgen. Je moet niet vragen hoe ik zat te snotteren toen Big Carrie liet staan op hun huwelijk. En toen ze dan uiteindelijk wel trouwde. En toen Carrie in het midden van de nacht naar Miranda ging. Toen Charlotte zei dat ze zwanger was. En toen, Miranda en Steve op de Brooklyn Bridge stonden. Ongelofelijk hoe deze film me zo aan het lachen/huilen kreeg. Het deed wel goed...

Samantha woont in LA naast een buurman die er een nogal uitgebreid sexleven op na houdt. Samantha is af en toe live getuige van de buurman zijn "gekleur". Awel toen konden An en ik het niet meer houden. Want wij hebben op vakantie een gelijkaardige situatie meegmaakt. Dat was (alweer te lang geleden) in de jaren 90' toen we in Marokko zaten. Toen sliepen er een paar Duitsers naast ons, die ons op een gegeven moment uit onze slaap haalden. We hoorden een kletsend geluid uit de kamer naast de onze komen. We waren eerst bang. Toch gingen we kijken. Hun venster en gordijnen stonden wagenwijd open en ineens zagen we heel veel lichaamsdelen op en over en om elkaar. Jep, die "kletsende" Duitsers waren ook aan het "kleuren"...Enfin, toen An en ik het uitproestte was voor hun de pret wel gedaan...

Ik heb vandaag een beetje Sex and the city in huis gehaald. Ik heb sinds 10 jaar nog eens een cd gekocht, namelijk de soundtrack van de film. In afwachting tot de DVD uitkomt! Want die moet ik hebben. Die film gaat mijn favoriete film worden van de volgende tien jaar. En is tevens een waardige opvolger van Clueless die de afgelopen tien jaar aan de leiding stond.

Hoe grappig, de zaal zat vol vrouwen. Dat spreekt redelijk voor zich. De mannen die er zaten die waren waarschijnlijk (al dan niet onder dwang) meegesleurd door hun vrouw. Maar er zaten ook 2 tienerjongens in de zaal! Wat zij uitgerekend in deze film kwamen doen was voor ons een vraagteken. Zouden ze ze puur op de titel afgegaan zijn en gehoopt hebben dat de titel aangaf over wat ze te zien zouden krijgen nl sex. Dan zouden ze van een kaal reis terugkomen. Ik vrees dat ze er op gehoopt hadden want halverwege de film zaten ze te babbelen en met hun gsm te spelen...

Na het zien van de film had ik zo een zin om op het eerste het beste vliegtuig naar New York te stappen. Ik kan het je niet vertellen hoe graag dat ik daar naar toe wil. Ik ben er nog nooit geweest maar ik kan niet wachten om voet op New Yorkse bodem te zetten. En naar de hotspots te gaan die je in Sex and the City zit opduiken... Als ik ooit een New York terecht kom dan zal ik ongetwijfeld de stad niet doorkruisen in die stelten van Manolo Blahnik waarin Carrie de hele tijd rondhuppeld. Wie weet op een dag...dat ik New York New York kan zingen in New York! Zou geweldig zijn...

17:09 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ik vond de film ook geweldig: lachen en huilen tegelijk... de dvd en soundtrack zullen ook zeker en vast hun weg vinden naar mijn multimediakast...
En New York... ik kan alleen maar zeggen dat het er fantastisch is en dat je iedere kans moet grijpen om er te geraken... In september kan ik eindelijk weer een voet aan land zetten op de heilige bodem van the big apple!

Gepost door: saartje | 30-06-08

De commentaren zijn gesloten.