06-07-08

De meneer.

Dinsdag ben ik met Ukje en Mieke op bezoek geweest bij mijn metekindje. Ukje is verzot op baby's! Ze had zo goed haar best gedaan om indruk te maken met de naam van nichtje uit te spreken. Maar eens ter plaatse had Ukje last van een ongekende verlegenheid en wou ze de naam na veel aanporren niet zeggen. Eens terugweg naar huis zei ze de naam van de baby non stop...

Eens terug in de auto had Ukje een tekening gemaakt. Toen Mieke vroeg of die tekening voor de baby was, zei Ukje poeslief "neeeehheeee, voor de meneer". Ze had een tekening voor mijn broer gemaakt!!! Niet eens voor de baby maar voor de meneer!! Mijn broer/de meneer had de baby constant vast dus ik denk dat het Ukje haar versie van slijmen was om voor hem een tekening te maken in de hoop dat ze de baby de volgende keer zelf eens mocht vast pakken...

Dit weekend heb ik voor de eerste keer op mijn metekindje gepast. Het was zowel een primeur voor haar als voor mij. Voor haar was het de eerste keer dat ze even gescheiden was van haar mama en papa. Voor mij was het de eerste keer dat ik op zo'n kleine baby moest passen. En natuurlijk niet zomaar een baby.

Haar mama en papa hadden net de deur achter zich toe getrokken en ze rook al onraad. Ze had 5 seconden nodig om het tot haar door te laten dringen en ze had 10 seconden nodig om al haar krachten te bundelen en haar keel open te trekken. Ik blijf me er over verbazen hoe veel decibels er uit zo een lijfje kunnen komen.

Aangezien mijn schoonzus nog niet zo happig is om haar kindje te laten opnemen door jan en alleman heb ik van de hun afwezigheid gebruik/misbruik gemaakt om het kindje op te pakken vanaf het moment dat ze vertrokken waren. Kwestie van een band meter/metekindje te smeden.

Natuurlijk gingen die ogen wagenwijd open toen ik haar oppakte. Ze had een blik in haar ogen die schreeuwde "jij bent mijn mama niet!!!! Waar is mijn mama??? Wie ben jij??? En vooral waaaar ben ik?"

Maar ze legde er zich algauw bij neer dat ik haar mama niet was toen ze door had dat ook ik met haar wiegde, rondjes met haar liep en mijn beperkte kennis van kinderliedjes voor haar zong. Telkens als ik het durfde om te stoppen met wiegen, rondwandelen en/of zingen, werd ze wakker uit haar hazenslaap om mij met één oogopslag dreigend aan te kijken met die babyblik: "Jij stopt, ik huil!! Jij wandelt/wiegt en/of zingt, ik slaap, of doe tenminste alsof! Begrepen?" Dat is chantage op zijn prilst! ;o) En wat een show Mie is het, zo hard schreeuwen en op 1 nanoseconde kan ze stoppen met huilen en in slaapvallen!

Ik moet zeggen dat zelfs 3 kilootjes op den duur zwaar beginnen te worden. Maar ik heb er stiekem heel hard van genoten om voor de eerste keer met haar alleen te zijn. Ik hoop dat er nog oneindig veel van die momenten volgen. Want ik moet toegeven dat ik niet zo maar een meter wil zijn. Maar op zijn minst een hele goede!

11:10 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: baby |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.