06-09-08

Het groene beest.

Het groene beest is deze week te voorschijn gekomen in de vorm van pure jaloezie. Ik geef het niet graag toe maar wat was ik in de week groen van jaloezie. Ik wist niet dat ik het in mij had en al helemaal niet in die mate.

Aanleiding van mijn jaloezie-aanval was Boelie. Ze zou normaal voor de allereerste keer in haar prille leventje naar de crèche gaan. Maar daar stak een virale infectie een stokje voor. Haar blijde intrede in de crèche werd met een weekje uitgesteld.

Dat wou zeggen dat er iemand anders op haar zou passen namelijk de oma aka mijn mama. En toen begon Orkaan Ann lelijk huis te houden. Oké het is dan wel orkaanseizoen aan de andere kant van de wereld dat wil nog niet zeggen dat ze hier niet kunnen voorkomen. Integendeel, ze kunnen plaatselijk soms hevig zijn. Vraag maar aan mama, slachtoffer van dienst van orkaan Ann.

Soit, mama had de taak toebedeeld gekregen om gedurende de week van 's morgens vroeg tot 's avonds op Boelie te passen. En wat was ik jaloers dat mama non stop dag in dag uit quality time had met Boelie en niet ik, de meter nota bene. Als Boelie hier is dan ben ik diegene die pampers ververst (zelfs als het niet nodig is) en haar flesjes geeft (meestal wel zeer nodig). Aangezien het er in de nabije toekomst niet naar uitziet dat ik mijn eigen kindje zal krijgen (gebrek aan een wederhelft) is mijn nichtje een soort surrogaatkindje als ze thuis is. En dat al het gepamper nu door mama ging gebeuren daar was ik toch niet goed van.

Het is niet dat ik het haar niet gun...maar ik gun het mezelf toch net iets meer...Ik moet een kat een kat noemen, ik wil kost wat kost dié super meter zijn. Maar ik had het er ook moeilijk mee dat ik mijn tijd ging verdoen op mijn werk terwijl ik me thuis nuttig kon maken met voor mijn nichtje te zorgen. Stel u voor dat mijn nichtje haar oma liever heeft dan mij. 'T kind is twee maanden oud! Maakt het haar uit wie haar pamper vervest, haar flesje geeft, en met haar rondloopt, ik denk het niet.

Ik heb het wel toegeven tegen mama dat ik heel jaloers was op haar dat ze op Boelie moest passen en dat het de reden van mijn overdreven (en onterechte) krekeligheid met orkaan proportie was. En klein detail, het is kindje van broer en schoonzus en zij bepalen tenslotte waar en wie op het kindje past...niet ik.

  

20:27 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.