29-09-08

Ze wint...voorlopig toch.

Ik ben vandaag terug aan het werk gegaan na een paar dagen verlof te hebben. Ik weet niet wat de doorslag gaf voor een totale "nervous breakdown".  Was het a) de overgang verlof/werk die te abrupt was of b) iets anders? Vermoedelijk iets anders...

Oke, het is duidelijk dat ik me er stierlijk verveel. Dat het werk rustig door de gemiddelde kleuter kan uitgevoerd worden. En dat er dus geen uitdaging aan is voor een 31-jarige. Dan de afstand die ik dagelijks moest afleggen voor een loon dat niet veel hoger ligt dan een werkloosheidsvergoeding. Ik was van het idealistische principe: als het werk fijn is dan wil ik gerust een paar 100 euro inleveren. (Ik moet tijdelijk ontoerekeningsvatbaar geweest zijn toen ik mezelf voorloog met dat idee) Vervolgens op mijn werk aangekomen moest ik me voor hetzelfde geld laten af sneppen door Bitchler.

Ik kon haar op den duur verdragen, ik antwoordde haar zelfs wat ik al een verdienste op zich vond. Maar er zijn grenzen die ik een paar maanden geleden overschreden heb. Jep ik ben grensverleggend als het er op aankomt om mezelf te kwellen.

Maar ik wou het ergens niet inzien dat het wéér op niets uitdraaide. Ik wilde echt kost wat kost zeker zijn dat er geen licht was op het einde van de tunnel. Maar neen het bleef donker. En deze morgen werd ik geveld door mijn eigen grensverleggende zelfkastijding. Ik kom op het werk aan en zie die stapel liggen die er lag sinds ik vorige dinsdag op verlof ging. Die stapel was aangedikt met andere prul. Ergens moest ik blij zijn: yes werk maar er knakte iets. Ik ben naar de toiletten gehold en onder toeziende ogen van een spin heb ik zitten wenen gelijk een klein Boelie. Krokodillentranen, tranen met tuiten etc... Alles van de afgelopen maanden kwam er daar op de wc uit.

Ik moet toegeven dat ik het ook zolang heb uitgehouden op dat werk om niet geconfronteerd te worden met mama haar reactie. Een reactie van onbegrip en ontgoocheling dat het weer niets geworden is met mij. Er was vandaag geen ontsnappen aan. Eens dat ik terug uit mijn betraande ogen kon zien, ben ik naar huis gereden met als tussenstop de dokter. Die heeft me deze week huisarrest gegeven.

Het enige wat mij nu te doen staat, als orgelpunt van mijn zelfkastijding, is Bitchler bellen of smsen dat ze haar job kan houden. Want 't is allang genoeg geweest. Bitchler wint, ze heeft me er verdorie onderdoor gekregen...voorlopig toch want is het niet wie laatst lacht best lacht...?!

13:51 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Maar meid toch!!! Kop op! En vooral op naar beter! Ik heb mijn rotjob een jaar volgehouden, omdat ik moest: ontslag nemen had me immers geld gekost. Wees blij dat je er zo onderuit kan en ga op zoek naar de job van je dromen! Succes!

Gepost door: saartje | 30-09-08

De commentaren zijn gesloten.