29-09-08

Ze wint...voorlopig toch.

Ik ben vandaag terug aan het werk gegaan na een paar dagen verlof te hebben. Ik weet niet wat de doorslag gaf voor een totale "nervous breakdown".  Was het a) de overgang verlof/werk die te abrupt was of b) iets anders? Vermoedelijk iets anders...

Oke, het is duidelijk dat ik me er stierlijk verveel. Dat het werk rustig door de gemiddelde kleuter kan uitgevoerd worden. En dat er dus geen uitdaging aan is voor een 31-jarige. Dan de afstand die ik dagelijks moest afleggen voor een loon dat niet veel hoger ligt dan een werkloosheidsvergoeding. Ik was van het idealistische principe: als het werk fijn is dan wil ik gerust een paar 100 euro inleveren. (Ik moet tijdelijk ontoerekeningsvatbaar geweest zijn toen ik mezelf voorloog met dat idee) Vervolgens op mijn werk aangekomen moest ik me voor hetzelfde geld laten af sneppen door Bitchler.

Ik kon haar op den duur verdragen, ik antwoordde haar zelfs wat ik al een verdienste op zich vond. Maar er zijn grenzen die ik een paar maanden geleden overschreden heb. Jep ik ben grensverleggend als het er op aankomt om mezelf te kwellen.

Maar ik wou het ergens niet inzien dat het wéér op niets uitdraaide. Ik wilde echt kost wat kost zeker zijn dat er geen licht was op het einde van de tunnel. Maar neen het bleef donker. En deze morgen werd ik geveld door mijn eigen grensverleggende zelfkastijding. Ik kom op het werk aan en zie die stapel liggen die er lag sinds ik vorige dinsdag op verlof ging. Die stapel was aangedikt met andere prul. Ergens moest ik blij zijn: yes werk maar er knakte iets. Ik ben naar de toiletten gehold en onder toeziende ogen van een spin heb ik zitten wenen gelijk een klein Boelie. Krokodillentranen, tranen met tuiten etc... Alles van de afgelopen maanden kwam er daar op de wc uit.

Ik moet toegeven dat ik het ook zolang heb uitgehouden op dat werk om niet geconfronteerd te worden met mama haar reactie. Een reactie van onbegrip en ontgoocheling dat het weer niets geworden is met mij. Er was vandaag geen ontsnappen aan. Eens dat ik terug uit mijn betraande ogen kon zien, ben ik naar huis gereden met als tussenstop de dokter. Die heeft me deze week huisarrest gegeven.

Het enige wat mij nu te doen staat, als orgelpunt van mijn zelfkastijding, is Bitchler bellen of smsen dat ze haar job kan houden. Want 't is allang genoeg geweest. Bitchler wint, ze heeft me er verdorie onderdoor gekregen...voorlopig toch want is het niet wie laatst lacht best lacht...?!

13:51 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-09-08

Starbucks surrogaat

Wat maakte mijn cafeïne minnend hart een sprongetje toen ik een tijdje geleden hoorde dat er Starbucks filialen in ons land open zouden gaan! Eindelijk! Waarom heeft dat zo lang geduurd. De eerste is geopend in Zaventem op de luchthaven. Grrr oké dat ze het eerste filiaal niet bij ons in de straat gingen openen daar kon ik nog wel inkomen...maar op de luchthaven...da's zo wat 90 kilometer uit de buurt van mijn straat...

De andere filialen zouden in Antwerpen en Brussel opengaan. Daar kan ik mee leven daar kom ik net iets vaker dan op Zaventem. Of daar kan ik net iets vaker komen dan op de luchthaven.

Mijn eerste Starbucks-koffie heb ik gedronken in Barcelona zo wat 5 jaar geleden. Ik kende het enkel van Amerikaanse series en van in de chicklit! Wat was mijn vreugde groot toen er naast ons hotel een filiaal van hun lag.

Ik ben normaal gezien niet zo pro ketens als ik in het buitenland ben. Dan ga ik liever naar authentieke zaakjes maar de uitzondering bevestigt de regel. Ik weet niet wat ze bij Starbucks in de koffie doen maar het werkt. Ik denk dat het de sfeer is en de inrichting van de zaken die het op-en-top gezellig maken om daar koffie te drinken. A la Friends die gezellig in de zetel hangen in Central Perk. Enfin die sfeer roept het bij mij op.

Ik vind er niets zo gezellig dan in een zetel wegzakken met een koffie of met een cappuccino met vanille smaak. En dan nog een koekje, een boekje en fijn gezelschap er bij en ik ben gelukkig. Ik ben ook hevige voorstander van die meeneem koffies. Heel Amerikaans en chick-lit/movie-achtig.

In het centrum is onlangs een Coffee Lounge open gegaan. Een heel goede surrogaat Starbucks. Heel loungy en trendy. Redelijk veel keuze in koffiesmaken. De boekjes zijn beschikbaar en de koekjes liggen naast de koffie. De flatscreen staat constant op Fashion tv. Je kan er gezellig mensen kijken. Kortom alles is aanwezig om de afwezigheid van een Starbucks in de buurt te compenseren.   

17:40 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: starbucks |  Facebook |

24-09-08

Ja, het deed deugd!

Zo se, ik heb mijn nieuwjaarsvoornemen ingewilgd. Ik had mij voorgenomen om terug te gaan sporten. Omwille van tijdsgebrek en vooral een chronisch gebrek aan goesting kwam het er niet van. Maar nu dat mijn broeken toch net iets te hard beginnen te spannen, kon ik het niet langer uit stellen.

Ofwel een heel nieuwe garderobe ofwel een fitnessabonnement... Op korte termijn komt het fitnessabonnement er het goedkoopste uit. Het is voor een maand dus dat valt wel mee. Probleem is het volhouden. Ik vlieg er meestal met het nodige enthousiasme in maar de goesting ebt al even snel terug weg als dat ze kwam. Ik weet niet wat het is maar sport en ik, dat werkt gewoon niet.

Je moet weten dat er op letterlijk 400 meter van thuis een fitnesscentrum is. Maar daar geraken dat lijkt al een onoverkomelijke hindernis. Vandaag is het gelukt. Ik heb mijn boeltje bijeen gepakt en ben me gaan uitsloven. En ja achteraf deed het goed. Zo eens goed en ongegeneerd zweten dat doet deugd.

Ik heb de rest van de week vrij en mijn voornemen is om iedere dag te gaan fitnessen. Enfin, da's de theorie toch...Maar de intentie is er! Zal ik eindelijk die overtollige kerstkilo's van 2006 en 2007 er afkrijgen?

Ik zag in de kleedkamer een super reclame hangen waarvan ik wou dat ik hem bedacht had. Het was reclame voor water, ik denk Evian of Contrex. Daar stond op de affiche dat een vrouw gemiddeld 600 kilo kleding per jaar past! En dat shoppen voor vrouwen ook sporten is! Awel eindelijk een vorm van erkenning van shoppen als sport. Ik heb het altijd geweten! Moest de dag aanbreken dat winkelen officeel erkend wordt als sport dan zal er tenminste eens één sport zijn die ik niet snel beu zal worden én dan is er eens één sport waar ik goed in zal zijn!

19:51 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-09-08

Five minutes of fame.

Onlangs dropte ik een postje over een "bore out". Ik vond dat deze term me op het lijf geschreven was aangezien mijn huidige werkzaamheden bestaan uit pure, intense verveling van 9-to-5. Vervelen tegen betaling, het is niet waarvoor ik in de wieg gelegd ben en het behoort al helemaal niet bij mijn persoonlijk carrièreplan.

Nu had iemand deze post van het internet geplukt en die iemand had me gecontacteerd of ik er op "national television" over wou getuigen. Mmmm verleidelijk maar neen. Ook al wil ik dat dit onderwerp in de spotlights komt, toch wil ik liever niet diegene zijn die er over komt getuigen. Toch niet met naam en toenaam.

Buiten het feit dat ik niet de behoefte heb aan mijn five minutes of fame on national tv, leek het me ten opzichte van mijn huidige werkgever toch niet echt fair om mijn bore out te outen en aan hun te linken. Ook al is het zo. Ik wil op werkvlak niet te veel risico's nemen. En zelfs mijn vijand, Bitchler, te vriend houden. Je weet nooit waar je ze nog tegen kan komen, he.

Maar ik hoop alvast dat iemand anders wel zijn/haar verhaal kwijt wil. Want in een tijd waar het een trend is om te zeggen dat je geen tijd hebt en handen tekort hebt, zijn er toch mensen die op werkvlak een paar handen teveel hebben en een overvloed aan tijd.

Ik weet niet wat het meest deprimerend is, geen tijd of teveel tijd. Enfin, ik weet het wel, het is te veel tijd hebben! Andere mensen zouden misschien een moord doen om meer tijd te hebben. Maar als je op je werk gegijzeld wordt met afstompende taken terwijl je de klok tergend traag ziet voorbij tikken dan piep je wel anders...

20:49 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-09-08

Monster's inc.

Boelie werd gisteren gedoopt. Ze is nu officieel een kindje van God. Dat was de eerste keer dat ik een doopfeestje bewust meemaak. Tja, ik zou zo hard liegen indien ik zou zeggen dat ik van het mijne nog iets weet.

Maar Boelie is flink geweest. Ze moest zelfs even lachen toen meneer pastoor wat water over haar hoofdje liet lopen. Ik kreeg de taak toebedeeld om haar hoofdje droog te deppen. Ook ik heb dat flink gedaan. ;o)

Ze was zo geamuseerd aan het tutten dat haar tutje ineens in het doopvont plonsde. Mijn pure reflex was om met mijn hand dat tutje eruit te graaien en zo heb ik dat gewijd water meteen bezoedeld, vrees ik.

Boelie's eerste (doop)feestje was een voltreffer. Ze sliep wel door al het kabaal.

Enige minpuntje was een 3 jarig monstertje dat er niets beter op vond om andere kindjes aan het huilen te krijgen. Hij deed niets liever dan rake klappen uit te delen. Hij is er zelfs in geslaagd om Ukje aan het het bloeden te krijgen. Hij had met zijn scherpe nageltjes gekrabt in haar gezichtje. Ze zag er lief uit. In de crèche had ze een blauw oog opgelopen en dan nu dat sneetje in haar gezicht. Fraai was het.

Ik vroeg me al dikwijls af of je kan kijven op andermans kinderen. En ja, dat kan ik. Tegen wil en dank heb ik op dat zelfde kereltje moeten kijven...en nog niet een beetje. Hij had zich een weg gebaand naar Boelie haar wieg. Ik hoorde Boelie brullen van colère en mijn meterinstinct schoot op haar af. Zat dat kereltje toch niet op haar hoofdje te slaan!!! 't kind is amper 3 maanden. Oke, weet die kleine veel dat kleine kindjes fragiel zijn! Maar toch die was al de hele tijd op ander kindjes aan het kloppen. Ik heb mijn stem toch even verheven. Terwijl ma en pa van monstertje op mij stonden te kijken!! Schandalig, vond ik het. Als je ziet dat jouw kleintje slaat op andere kindjes en andere kindjes aan het huilen brengt dan grijp je toch in als ouder...niet?

Het ergste vond ik nog dat ik medelijden had met de jongen. Hij kon er misschien ook niet aan doen dat hij zo stout was. Was het zijn manier om aandacht te krijgen die hij thuis niet krijgt? Misschien wordt hij thuis aan zijn jonge lot overgelaten? Misschien is hij ook maar slachtoffer van zijn eigen opvoeding. Ik weet het niet. Maar als ze aan Boelie en aan Ukje komen dan hebben ze met mij te doen. Hoe klein ze ook zijn. Want ik heb niet voor niets in de kerk tijdens haar doop beloofd dat ik haar zou beschermen! Ik had al meteen daad bij woord gevoegd.

Ik had alleen schrik van stout jongetje zijn mama. Ze had mega stelten van stiletto's aan. Als ze mij daarmee een hakje zou zetten...In ieder geval kon ze me wel niet achterna lopen met die schoenen, en haar kleintje al helemaal niet. Ik denk dat ze ervan uit ging dat er wel genoeg volwassenen rondliepen om een oogje in het zeil te houden. Ja dat deden die volwassenen die hielden een oogje in het zeil omdat ze niet wilden dat hun kinderen geterroriseerd werden door monstertje...

19:56 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-09-08

Zwart op wit.

Vandaag verscheen artikel nummer 3 in de gazet. Blij blij...maar toch niet helemaal. Daar stond mijn artikel dan zwart op wit met in kleur: foto's van mij. Foto's die ik niet eerder had gezien. Jammer want anders had ik de fotograaf die me vergezelde op reportage gedwongen om serieus te photoshoppen.

Ik zie mezelf niet graag op foto. Het gebeurt zelden dat ik een foto van mezelf mooi vind. Ik heb niet echt een complex, ik zie nu eenmaal niet graag foto's van mezelf. En al helemaal niet in print in een gazet waar andere mensen het kunnen zien. Gelukkig zie ik er redelijk incognito uit.

Artikel nummer 4 dat in de nabije toekomst zal verschijnen, zal ook vergezeld zijn met foto's van mij. Ik hou mijn hart vast om weer geconfronteerd te worden met mezelf in print...

Desondanks was ik wel trots dat mijn artikel nummer 3 er sowieso in stond. Al weer één extra referentie op mijn lijstje.

 

20:38 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Het groene beest.

Het groene beest is deze week te voorschijn gekomen in de vorm van pure jaloezie. Ik geef het niet graag toe maar wat was ik in de week groen van jaloezie. Ik wist niet dat ik het in mij had en al helemaal niet in die mate.

Aanleiding van mijn jaloezie-aanval was Boelie. Ze zou normaal voor de allereerste keer in haar prille leventje naar de crèche gaan. Maar daar stak een virale infectie een stokje voor. Haar blijde intrede in de crèche werd met een weekje uitgesteld.

Dat wou zeggen dat er iemand anders op haar zou passen namelijk de oma aka mijn mama. En toen begon Orkaan Ann lelijk huis te houden. Oké het is dan wel orkaanseizoen aan de andere kant van de wereld dat wil nog niet zeggen dat ze hier niet kunnen voorkomen. Integendeel, ze kunnen plaatselijk soms hevig zijn. Vraag maar aan mama, slachtoffer van dienst van orkaan Ann.

Soit, mama had de taak toebedeeld gekregen om gedurende de week van 's morgens vroeg tot 's avonds op Boelie te passen. En wat was ik jaloers dat mama non stop dag in dag uit quality time had met Boelie en niet ik, de meter nota bene. Als Boelie hier is dan ben ik diegene die pampers ververst (zelfs als het niet nodig is) en haar flesjes geeft (meestal wel zeer nodig). Aangezien het er in de nabije toekomst niet naar uitziet dat ik mijn eigen kindje zal krijgen (gebrek aan een wederhelft) is mijn nichtje een soort surrogaatkindje als ze thuis is. En dat al het gepamper nu door mama ging gebeuren daar was ik toch niet goed van.

Het is niet dat ik het haar niet gun...maar ik gun het mezelf toch net iets meer...Ik moet een kat een kat noemen, ik wil kost wat kost dié super meter zijn. Maar ik had het er ook moeilijk mee dat ik mijn tijd ging verdoen op mijn werk terwijl ik me thuis nuttig kon maken met voor mijn nichtje te zorgen. Stel u voor dat mijn nichtje haar oma liever heeft dan mij. 'T kind is twee maanden oud! Maakt het haar uit wie haar pamper vervest, haar flesje geeft, en met haar rondloopt, ik denk het niet.

Ik heb het wel toegeven tegen mama dat ik heel jaloers was op haar dat ze op Boelie moest passen en dat het de reden van mijn overdreven (en onterechte) krekeligheid met orkaan proportie was. En klein detail, het is kindje van broer en schoonzus en zij bepalen tenslotte waar en wie op het kindje past...niet ik.

  

20:27 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |