02-11-08

Nachtelijk avontuur

Mijn lief klein Boelietje is weer blijven slapen. Ik begin er aan te wennen dat ze naast me ligt en kan dus stilletjes aan ook meer op mijn gemak slapen als ze bij me is. Gelukkig maar. Want als ik niet slaap dan weet ik dat ik een aantal recuperatiedagen nodig heb.

Ik heb Boelie om half 5 's nachts naast me gelegd. Ik was eigenlijk van plan om ze onmiddellijk in mijn bed te installeren maar dat durfde ik omwille van eventuele rampscenario's niet.

Toen Boelie naast me lag, was ik over haar gezichtje aan het aaien. Ineens voelde ik dat er een traantje langs haar wang af rolde. Slik. Normaal als baby's wenen dan doen ze dat met de nodige decibels. Nu lag ze daar stilletjes te huilen!! De tranen schoten ook in mijn ogen. Ik vond dat zo zielig en vroeg me af waarom een klein Boelieke van 4 maanden in stilte zou kunnen huilen... Raar he. Gelukkig viel ze gauw in slaap. Afwisselend handje-in-handje of handje-in-mijn-gezicht.

Toen we een paar uur later wakker werden, had ze zich vanuit horizontale naar verticale positie weten te wringen. Met haar slaapzakje aan moet dat een heel manoeuvre zijn! En toen stond ik er ineens bij stil...wat als ik ze onmiddellijk bij mij in bed had genomen? Dan had ik misschien een paar keer moeten opstaan om haar op te rapen omdat ze zich misschien uit mijn bed gewurmd had...

11:46 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.