28-11-08

Engeltje hieronder

Eén van mijn nieuwe collega's is een engel in het echt, in lijf en lede. Die vrouw is zo bijzonder dat je het niet voor mogelijk houdt. Vrouwen zoals haar zijn zeldzaam en moeten daarvoor gekoesterd worden. En dat doe ik.

Ik bewonder ze met de dag meer om wie ze is, om wat ze doet en hoe ze tegen het leven aankijkt met zoveel optimisme dat het aanstekelijk is.

Stukje bij beetje lost ze verhalen over haar verleden. Daar uit kan ik alleen maar afleiden dat het leven haar niet altijd fair behandeld heeft. Ze heeft als kind geen thuis gehad, heeft een geweldadig huwelijk gehad, werd in de steek gelaten met haar twee kinderen, heeft financieel daardoor zwarte sneeuw gezien, haar dochtertje is ziek geworden en ze kon de medische kosten niet betalen etc...

En toch, na dit alles koestert ze geen wrok tegen haar ex-man, geen haat en frustratie na al het onrecht wat haar overkwam. Integendeel. Ze heeft leren leven met zeer beperkte middelen en heeft er het beste van gemaakt.

Ze is oprecht blij met het geluk van een ander. Ze gunt het je ook. Ik bewonder haar omwille van haar visie. Dat ze na alles wat ze heeft meegemaakt zo optimistisch en vrolijk kan zijn! Amai, respect.

17:29 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Engeltje hierboven.

Deze week aan twee accidenten ontsnapt. Eentje zou ik in fout zijn, 't ander zou ik niet in fout zijn. Maar moest het effectief tot een aanrijding gekomen zijn dan zou mijn auto er niet fraai uit gezien hebben. Was ik niet in fout dan zou ik zelf er ook niet fraai uit gezien hebben.

Ik reed door een groen ligt en in de tegenovergestelde richting wou iemand een U-turn maken maar die had mij niet gezien of had mijn snelheid fout ingeschat, ik weet het niet. Maar voor ik het wist zag ik alles vertragen en voelde ik mijn remmen die ABS-klik maken, ik stoof op die auto af toen mijn instinct dat gelukkig wel alert was mij en mijn auto naar het andere rijvak deed zwieren. Ik ben even aan de kant moeten gaan staan om het tot mij door te laten dringen wat juist gebeurd was. De bibber zat in mijn lijf.

Het andere waar ik wel in fout zou zijn is minder spectaculair. Daar zou ik gewoontjes los in iemand "zijn gat" zijn gereden omdat ik niet door had dat mijn voorganger aan het stoppen was. It's a jungle out there. En blijkbaar maak ik de jungle niet veiliger.

Ik had toch wel even het gevoel dat er hierboven een verkeersregel-engeltje was dat mij behoedde van lichamelijke en materiële schade. Hopelijk blijft dit engeltje wel waakzaam als ik het niet ben in het verkeer.

17:18 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-11-08

Baby-voeding kassa 1!

Sinaasappelsap, appeltje, banaantje, yoghurtje en hopen koekjesmeel! Mix en plet dit geheel en je hebt een overheerlijke fruitpap oftewel een vitaminebommetje.

Boelie haar fruitpapje bestaat uit een halve banaan, halve appel en sap van halve appelsien. De rest dat overblijft wordt gerecupereerd. Daar maak ik mijn eigen portie fruitpap mee! Dat is toch zo lekker en gezond! Als het goed is voor Boelie dan is het zeker goed voor grote Boelie.

Je moest ze zien kijken toen ze zag dat ik hetzelfde aan het eten was. Ze was waarschijnlijk heel verwonderd dat alles bij mij in mijn mond verdween terwijl de helft van haar fruitpap sneuvelde in haar gezicht of op haar slabbertje.

Fruitpap heeft ook een heel hoog comfort-food gehalte, vind ik. Waarschijnlijk door het feit dat het je terug in de tijd werpt toen dat jezelf nog een klein ukje was zonder al die grote-mensen-rompslomp aan je hoofd. Wat was dat een fijne (fruitpap)tijd! 

17:42 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Het kan!

Ik moet iets bekenen maar durf het niet zo goed namelijk dat alles op het werk van een leien dakje verloopt. Ik durf het bijna niet te typen om te vermijden dat het ongeluk brengt of zo.

Ik heb al op zoveel werkplekken gezeten waarvan ik echt gruwelde. Op den duur had ik het idee van een fijne job gewoon naar dromenland verbannen. Ik dacht dat het een soort mythe was om werk te hebben dat je effectief graag deed. Dat het iets was "van horen zeggen" maar dat het niet werkelijk bestond...

En kijk nu! Het tij is gekeerd. Ik ga 's morgens met plezier werken. Ik heb collega's die me wekelijks op het hart drukken hoe fijn ze het vinden dat ik bij hun ben komen werken en die hopen dat ik er nog heel lang blijf! Nog nooit maar dan echt nog nooit heb ik dit meegemaakt! Maar ik vind het zo hartverwarmend dat die mensen dat zeggen tegen mij. Meestal hoor je het alleen maar als je iets fout doet.

Het valt zelfs zo goed mee dat ik er niet tegenop zie om na mijn werk nog naar Brussel te bollen. Of na de uren mijn werkmails thuis nakijk. Het is natuurlijk de sfeer die daar voor veel tussen zit. Iedereen helpt iedereen uit de brand en dan is het geen punt om zelf eens een tandje bij te steken indien nodig.

Dus ik hoop dat ik er voor een tijdje zoet ben en dat alles blijft zoals het nu is, niet meer niet minder.

 

17:34 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-11-08

Handjes geschud

Gisteren op uitstapje geweest met het werk. We moesten naar een openingsreceptie van een zaak. Aangezien dat ik daar niemand ken, stond ik eigenlijk niet te springen om mee te gaan. Enfin, ik moet daarvoor in de stemming zijn om zo small talk te voeren met onbekende. En dat was ik gisteren duidelijk niet. Alhoewel mijn collega superlief was om mij aan veel mensen voor te stellen, had ik me liever onzichtbare willen maken in een hoekje, naast een schotel van die overheerlijke hapjes die ze er serveerde. Ik ben niet zo een groepsmens dat zich graag te midden van allerlei onbekende mensen begeeft...

Maar het wou nu dat er zelfs heel veel bekende waren. Bekende die ik kende maar die mij niet kende. Om de eenvoudige reden dat het BV's in hun sector zijn. Ik kende hun wel van op tv. En iedereen vond dat precies zo normaal dat die mensen daar ook rondzworven. Ik niet, ik heb mij nog nooit tussen mensen van dat kaliber begeven en 't was voor mij de eerste keer en dat blijft zeker en vast de speciaalste! 

Ik wou op die mensen afstormen en zeggen van "waaaa ik ken u van op tv!! En je ziet er exact wel (of net niet) uit zoals op tv". Maar ik moest mijn groupie gedrag en mijn gestaar danig onder controle houden om niemand ongemakkelijk te doen voelen.

Ik verschoot ervan dat sommige van hun zo klein waren. Natuurlijk zijn hun grootte en breedte niet heel goed inschatten als je zo op het beeldscherm ziet. Sommige van hun heb ik een handje geschud en andere... daar ben ik eens tegenaan gebotst, deels per ongeluk deels om er gewoon tegenaan te botsen...om te zien of ze wel echt waren! ;o)

Het viel me zeker op hoe routinematige ze handjes schudden gecombineerd met een obligatoire machinale glimlach op hun gezicht. Dat lijkt me toch een serieus nadeel aan het bekend-zijn. Hoeveel zweterige, klamme polletjes zouden zij al moeten schudden hebben... Maar ja, it's a dirty job but someone has to do it. En ik ga ervan uit dat hun bankrekening wel enig soelaas zal bieden. (En hun toelaat om desinfecterende handgel te kopen als de zweterige handjes die ze moeten schudden echt te klef worden...)

18:16 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-11-08

Obama-nia

Oke, het is al een paar dagen na datum maar ik wil toch nog even terugkomen op de presidentsverkiezingen in de VS. Ferm he, dat wij getuigen konden zijn van een stukje geschiedenis dat op 4 november geschreven werd.

Als je weet dat de "afro-americans" honderd jaar geleden nog in slavernij leefde. Dat ze aparte plaatsen hadden op oa de bus, aparte ingangen etc... Dan is dit super! Zou Martin Luther King het in zijn legendarische speech durven dromen hebben dat er op een dag een zwarte president zou zijn?

Ik vind het gewoon fantastisch dat zoveel mensen weer hoop krijgen. Dat ze zien dat alles kan. Dat je met om het even welke achtergrond het kan maken. Het is de Amerikaanse Droom ten voete uit. Dat één man zoiets teweeg kan brengen! Amai. En natuurlijk zijn er de legendarische speeches en het charisma van die man. De vergelijking met JFK is snel gemaakt. Maar hopelijk ondergaat Obama niet hetzelfde lot. 

En laten we wel zijn, als het in Amerika goed gaat dan gaat het bij ons ook wat beter, niet?

18:41 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Wie zal het zeggen?

Mijn week op het werk werd beheerst door een zelfmoord van een dochter van een oud collega. Ik heb ze niet gekend maar dat maakte ook niet uit. Het nieuws ging ook bij mij door merg en been. De persoon in kwestie was een paar jaar jonger dan mij en zou in theorie in de fleur van haar leven moeten zitten.

We vroegen ons af wat er allemaal in het hoofd van deze persoon gespeeld en gespookt moet hebben om over te gang tot zo een wanhoopsdaad. Uit de verhalen bleek dat het een weloverwogen afscheid was. Er was een brief achter gelaten waarin verdere uitleg gegeven werd. Het zal helpen maar neemt het de pijn weg bij diegene die achterblijven? Ik weet het niet. Die ouders zijn hun kind kwijt. Ze hadden het niet zien aankomen. Ik verwed er alles op dat deze mensen zich voor de rest van hun leven zullen afvragen...Waarom? Wat hebben wij niet gezien? Hebben wij signalen gemist? Kon het vermeden worden...?

Natuurlijk gaan er nu de wildste verhalen de ronde. Ja zo zijn er mensen, het moet voor sommige nog dramatischer gekleurd worden dan het al is. De verhalen gaan dat ze haar plaats niet vond in de maatschappij en niet aan de verwachting kon voldoen die diezelfde maatschappij haar oplegde. Tja, je moet nu eenmaal tussen de lijnen lopen, werk hebben, er zogezegd bij horen en in 't rijtje grijs muizen passen. Indien niet ben je het mikpunt van commentaren en kritiek. Het vergt volgens mij een sterk karakter en veel moed om eruit te springen en de opmerkigen en kritiek van de grijze muizenmassa te laten voor wat het is.

Ik krijg gewoon kippenvel als ik me probeer in te beelden wat het voor haar geweest moet zijn om al die voorbereidingen te treffen die zouden leiden tot het einde van haar leven. En dan het moment zelf...waarin ze oog in oog stond met haar dood...Wat moet dat meisje gevoeld hebben toen ze haar laatste woorden op papier schreef? De plaats, het moment alles en alles was volgens haar plan tot in detail geregeld. 

De meeste mensen hebben bang van de dood, andere kiezen er zelf voor. Getuigt dit van moed om zelf voor je eigen dood te kiezen? Of zijn die mensen in gedachte al van de wereld afgesloten? Wie zal het zeggen? België heeft één van de hoogste zelfmoordcijfers van Europa. Hoe zou dit komen?

18:27 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelfmoord |  Facebook |