11-12-08

Gefacebooked

Ik ben gefacebooked. Sinds enkele weken heb ik mijn eigen facebook-pagina, mijn eigen facebook-vriendjes en alles d'r op en d'r aan. Ik wou meedoen aan die hele hype die errond hangt. Maar ik moet toegeven dat het lichtelijk verslavend werkt. Regelmatig betrap ik mij erop dat ik even langs spring op facebook om te zien wie waar mee bezig is.

Soms heb ik wel het gevoel dat er mensen zijn die er een soort populariteitswedstrijdje van maken: om ter meest vriendjes te hebben...Ik ga voor mijn facebook-vriendjes niet voor de kwantiteit maar voor de kwaliteit.

Deze nacht droomde ik van een hogeschool vriend van mij. Hoe ik erbij kwam, geen idee. Maar ik besloot hem op te sporen via facebook. En ja, hij was er op vertegenwoordigd. Na 10 jaar geen contact meer te hebben, zijn we via facebook terug aan de praat geraakt en op een uur tijd waren we op de hoogte van wat we de afgelopen 10 jaar gedaan hebben. Dank u facebook!

Laten we die vriend even Jaak noemen. Awel toen ik nog studeerde was dat mijn maatje, zonder meer. Dat klikte heel goed, we hadden een hele goede vriendschappelijke band en al wat je wil van vrienden.  Twee handen op een buik en dat soort zaken. Tot op een dag dat hij ineens niet meer met me sprak en mij straal negeerde. (AUW!) Naar een reden had ik het raden want hij gaf mij er geen. Het was beeld zonder klank.

Het heeft me jaren achtervolgd dat een zogezegde vriendschap aan het diggelen lag zonder dat ik wist waarom. Ik miste hem enorm, zeker met papa die paar jaar na afstuderen kwam te overlijden. Ik kon er niet tegen dat ik onwetend was. Voor hetzelfde geld was het om iets heel stoms, een misverstandje waar misschien een heel simpele uitleg voor was.

De afgelopen tien jaar heb ik heel dikwijls aan hem gedacht, hoe het met hem zou zijn, wat hij aan het doen zou zijn. En dat weet ik nu allemaal. Na onze chatsessie heb ik eindelijk het gevoel dat ik dit wat kan loslaten. Na 10 jaar mijne lieve god. Frappant hoe alle dingen zichzelf oplossen zelfs na al die tijd.

Het kwam in mij op om te vragen wat er toen precies gebeurd was, maar dat deed er even niet meer toe. Door de jaren heen heeft de tijd sleet gebracht op die gebeurtenis en zijn alleen de fijne herinneringen over gebleven. En wat het belangrijkste is, ik heb mijn maatje van destijds terug ook al is het via facebook. Nu moet ik me niet meer afvragen wat en waar hij is. Dankzij enkele muiskliks kan ik het hem persoonlijk vragen.  

15:01 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: facebook |  Facebook |

10-12-08

Té veel aandacht

Oh boy ik ben aan intensieve blog verwaarlozing aan het doen! Seffens speel ik mijn 1 à 2 trouwe bezoekers nog kwijt ook! Ondanks dat ik minder werk, heb ik raar maar waar ook minder tijd.

Maar ik heb des te meer tijd voor mijn Boelieke! Met de dag word ik meer en meer verzot op dat meisje. Vorige week is ze thuis geweest omdat ze owv ziekte niet naar de crèche mocht. En zonder te overdrijven, zat ze niet op mijn schoot dan zat ze op de schoot van haar oma. Ze werd geknuffeld dat het een lieve lust was... Ze mocht van mij in het grote bed slapen, gezellig met de tante handje-in-handje slapen.

En ja de dag dat ze terug naar de crèche ging was maandag aangebroken. Hartverscheurende taferelen! Huilen alsof het einde van de wereld nabij was. En niemand die haar oppakte. Toen ik haar ging halen in de crèche kreeg ik als meter op mijne donder dat ik haar te fel verwende toen ze thuis was!! En dat de begeleidsters daar nu problemen van ondervonden omdat Boelie zoveel moest huilen en zoveel aandacht nodig had.

Ik was verbouwereerd omdat ik effe een standje kreeg, ze gaven me precies het gevoel dat ik een slechte moeder was terwijl ik de meter maar ben. Achteraf werd ik er zelfs wat ambetant van. Er zijn zoveel kindjes die amper aandacht krijgen en dan zitten ze daar te reclameren dat Boelie te veel aandacht krijgt. Tja, ik ga ze niet laten huilen in haar bedje omdat ze in d'r in de crèche anders last van hebben...'t Is aan de mama en de papa om zich bezig te houden met een niet-verwende opvoeding. ;o)

Ik snap het natuurlijk wel dat het niet fijn is als een kindje de hele tijd overstuur aan het huilen is enzo maar toch voelde ik me niet goed bij die opmerking en het bijhorend gevoel dat ze me gaven. Terwijl zij net hetzelfde deden want ik kwam binnen in de crèche, Boelie huilde net en ze namen Boelie al onmiddellijk op... De pot en de ketel weet je wel...

13:21 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |