22-02-09

Slippertje

Ik heb mezelf nooit echt lenig gevonden. Maar ik vind dat ook geen must omdat te zijn. Mijn turnleraar van in het humaniora zal dit maar al te graag beamen dat ik eerder een stijf plank was. Het was hij die zei dat mijn ouders maar een paar keer extra rond het bed moesten lopen zoveel jaar geleden dan was ik er niet... Tja, het was mijne vriend niet en ik was zeker ook zijn vriendin niet... Integendeel

Ik denk dat ik de enige in de geschiedenis van mijn humaniora ben geweest die ooit in slaap gevallen was tijdens de turnles. Ik mocht om één of andere reden (gelukkig) niet mee turnen en ik had me op de plint geïnstalleerd waar ik na 15 minuten ingedut was. Dat was voor mij één van de meest productieve turnlessen.

Maar mijn oud-turnleraar zou dit weekend erg fier op mij geweest zijn voor de lenigheid die ik publiekelijk tentoongesteld heb. Ik heb 'en plein public' een slippertje van formaat gemaakt. Mijn lijf nam houdingen aan waarvan ik nooit dierf te vermoeden dat ze fysiek-technisch mogelijk waren. Hoe kwam het? Wel...om het cru te zeggen, ik ben knal op mijn gezicht gegaan...uitgeschoven over eendenkaka!

Dat ik effe overal pijn had vond ik nog niet erg maar dat mijn té dure jeans onder de vogelkaka zat dat vond ik een drama. Dat ik iets gebroken zou hebben zou ik peanuts gevonden hebben in vergelijking met een scheur in die broek!!!

Ik ben niet echt een 'material girl'. Maar ik ben nogal gehecht aan die broek omdat ik er jaren over gedaan heb om eens een jeans te vinden die me past zowel in de lengte als in de breedte.

Ik ben er zonder kleerscheuren vanaf geraakt. Ik ben vandaag, the morning after, wel redelijk stijf, mijn jeans hangt propre gewassen te drogen op het rek. En zo ben ik toch wel content dat dit slippertje goed afgelopen is.

10:52 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.