24-02-09

En toen was er een plan

Er gaat gebouwd worden ten huize van mezelf. Waar? Naast ons ouderlijk huis. Wie? Broer en vrouw! Wanneer? Dat weet alleen God, de architect en de Stad het weet.

Maar er is wel al een plan dat gisteren aan mij werd voorgesteld. Het is de bedoeling om in die nog te bouwen blok een appartement te voorzien voor mama en huurders. Maar er wordt ook een soort studio/appartement voor mij voorzien. Yes, eindelijk mijn eigen stek!

Ik had er al over nagedacht hoe mijn residentietje er zou moeten, kunnen en willen uitzien. Ik had me al een vrij accuraat beeld gevormd. Diegene die het plan ontworpen heeft en ik hebben geen enkel normaal contact gehad. En toch ineens toen ik dat plan zag, zag het eruit zoals ik het bedacht had! Dus hier is overduidelijk sprake van een paranormaal contact!!! Echt vreemd was dat. Maar des te beter dat vermijdt enig mogelijke vorm van discussie.

Het enige waar de architect en ik niet aangedacht hebben en enkel onze praktische ingestelde moeder wel was de aan/afwezigheid van een waskot oftewel een berging. Aangezien ik nu momenteel geniet van alle faciliteiten die hotelmama te bieden heeft inclusief was- en strijkdienst, had ik daar totaal geen rekening mee gehouden.

Dus moet ik via mijn paranormale verbinding met de architect dat even doorseinen dat hij nog een kot voorziet...

Ik kan niet wachten tot er wat schot in de zaak komt. Nu lijkt dat eindeloos te duren! En geduld...wel laten we zeggen dat toen God geduld aan het uitdelen was, dat ik toen te ongeduldig was om te wachten tot het mijn beurt was en al met andere zaken bezig was.

Maar ik ben blij dat ik me al niet moet bezighouden met de hele papierwinkel en de notaristoestanden die bij een bouw komt kijken. Ik moet alleen te pas en te onpas ja en/of neen knikken. En dat kan ik!

14:25 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-02-09

Twee maten, twee gewichten

Mijn metekindje Boelie, is deze week op een haar na in het ziekenhuis beland. 'T arm schaap heeft een zwaar bronchitis op haar lijf gehaald. Na dagen van hoge koorts, een mama en een papa die compleet anti antibiotica zijn, was het niet meer om aan te zien en te horen.

Boelie ronkte nog erger dan een oude dieselmotor. Dus hup naar de spoeddienst met haar. Nu bleek dat de dokter haar tot tweemaal toe antibiotica had voorgeschreven maar dat mama en papa dat uit principe niet wilde geven. Oke, als het vermeden kan worden dan liever niet dan wel...

Maar nu was het resultaat dat ze een dubbele portie antibiotica konden geven en 3 keer per dag moesten aerosolen met cortisone om dat hummelke uit het ziekenhuis te houden. Het gaat er een week later wat beter mee maar nog niet denderend...

Morgen zouden ze terug op controle moeten gaan met Boelie. Maar haar mama gaat dat waarschijnlijk niet doen omdat ze vindt dat het toch wel beter gaat. Ik heb geen recht van spreken, ik heb geen kindjes. Maar ik probeer me in te beelden wat haar motief is om niet met haar kindje op controle te gaan...

Boelie lag ei zo na in het ziekenhuis met een zwaar bronchitis, bronchitis kunnen leiden tot longontstekingen, dus tot meer prul. Dan is het toch maar een heel klein moeite om de dokter even te laten controleren of alles oke is. Ze stopte op eigen houtje met antibiotica... Ik wil haar zeker niet bekritiseren maar vanuit mijn standpunt vind ik het raar. En het gaat tenslotte ook over mijn metekindje waar ik super bezorgd over ben. 'T idee alleen al moest er iets met haar gebeuren.

Wat ik ook bizar vind is, vorig weekend 'dumpte' ze Boelie hier toen ze op het toppunt van ziek-zijn was, koorts over de 39.5. En mama en papa gingen lekker verder met het afwerken van hun sociale agenda. Boelie bleef slapen. Haar papa had mij op het hart gedrukt dat als de koorts in de loop van de nacht bleef stijgen dat we naar het ziekenhuis moesten gaan. Hoe kan je als ouder je ding doen terwijl je kind hondsellendig bij de meter is? Ik heb ze enorm graag hier echt! Maar als ze ziek is dan vind ik dat mama en papa in de buurt moeten zijn en blijven.

Ik ben de eerste om commentaar te krijgen als ik Boelie een te groot stukje brood geef, niet goed vasthou of iets doe dat volgens hunne bijbel van Kind&Gezin niet correct is. Maar als de dokter hun op het hart drukt dat het echt wel van belang is dat ze antibiotica neemt en ze negeren het advies van een dokter. Dan vind ik dat er toch wel met twee maten en gewichten gewogen wordt.

11:06 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Slippertje

Ik heb mezelf nooit echt lenig gevonden. Maar ik vind dat ook geen must omdat te zijn. Mijn turnleraar van in het humaniora zal dit maar al te graag beamen dat ik eerder een stijf plank was. Het was hij die zei dat mijn ouders maar een paar keer extra rond het bed moesten lopen zoveel jaar geleden dan was ik er niet... Tja, het was mijne vriend niet en ik was zeker ook zijn vriendin niet... Integendeel

Ik denk dat ik de enige in de geschiedenis van mijn humaniora ben geweest die ooit in slaap gevallen was tijdens de turnles. Ik mocht om één of andere reden (gelukkig) niet mee turnen en ik had me op de plint geïnstalleerd waar ik na 15 minuten ingedut was. Dat was voor mij één van de meest productieve turnlessen.

Maar mijn oud-turnleraar zou dit weekend erg fier op mij geweest zijn voor de lenigheid die ik publiekelijk tentoongesteld heb. Ik heb 'en plein public' een slippertje van formaat gemaakt. Mijn lijf nam houdingen aan waarvan ik nooit dierf te vermoeden dat ze fysiek-technisch mogelijk waren. Hoe kwam het? Wel...om het cru te zeggen, ik ben knal op mijn gezicht gegaan...uitgeschoven over eendenkaka!

Dat ik effe overal pijn had vond ik nog niet erg maar dat mijn té dure jeans onder de vogelkaka zat dat vond ik een drama. Dat ik iets gebroken zou hebben zou ik peanuts gevonden hebben in vergelijking met een scheur in die broek!!!

Ik ben niet echt een 'material girl'. Maar ik ben nogal gehecht aan die broek omdat ik er jaren over gedaan heb om eens een jeans te vinden die me past zowel in de lengte als in de breedte.

Ik ben er zonder kleerscheuren vanaf geraakt. Ik ben vandaag, the morning after, wel redelijk stijf, mijn jeans hangt propre gewassen te drogen op het rek. En zo ben ik toch wel content dat dit slippertje goed afgelopen is.

10:52 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-02-09

Zorgen en andere kwelduivels

Geld! Geld maakt niet gelukkig. Wie heeft dat toch ooit bedacht? Okee, er zal een grond van waarheid in zitten maar wie het niet heeft is ook niet echt veel gelukkiger toch? En als je het wel hebt dan kan je tenminste op een aangename manier ongelukkig zijn, niet?

Ik zit dezer dagen in een heel vicieuze cirkel. Ik heb begin januari loon gekregen van december dat slechts 200 euro bedroeg. (Niet opgenomen verlofdagen werden afgehouden, vandaar...) Dus in januari was het ploeteren.

Toen kwam februari... Als januari de regen was dan is februari de drop. Mijn autoverzekering moest betaald worden, diezelfde auto was dringend aan groot onderhoud toe, en ook weer diezelfde geldverslindende auto heeft 2 kale voorbanden die om veiligheidsredenen extreem dringend vervangen moeten worden.

Komen daar de 'gewone' maandelijkse kosten bij waardoor ik kan vaststellen dat de maand nog niet goed en wel bezig is en ik heb al meer dan 1000 euro moeten betalen. Pijnlijk.

Hoe rap je toch in zo een financiële vicieuze cirkel zit he. Ik hou mijn hart stevig vast. Ik hoop dat ik het nu wel gehad heb aan onaangename verrassingen die me geld kosten.

Maar ik maak me zorgen en slaap er 's nachts niet van omdat ik gewoon niet weet wat er mij nog boven het hoofd hangt. Collega Marie zou zeggen, alles komt op tijd en stond in orde. Maar ik zie deze keer echt niet in hoe. Mijn rekening zakt steeds sneller dan dat ze stijgt...

De lange termijn vooruitzichten zijn ook niet rooskleurig. Ik moet dit jaar het laatste gedeelte van mijn auto afbetalen plus schenkingsrechten betalen op een schenking. (Vergiftigd geschenk is het op dit ogenblik maar enfin...)

Op zich kan ik me troosten aan het idee dat voor alles een oplossing is en dat ik de problemen pas moet aanpakken als ze zich stellen. Maar zo krijg ik mijn hardnekkige kwelduivels niet klein.

Mijn loon is owv mijn statuut geen vetpot al zeker niet door het feit dat ik 70% werk. Maar ik zit daar heel graag. Fijne sfeer, fijne collega's en fijn werk. Ik zou hartpijn hebben om dat achter te laten en opnieuw te beginnen ook al weet ik dat mijn 'marktwaarde' hoger is. Tja, het is nu ook niet bepaald de periode om te switchen als ik Martine, Freek, Danny of Stef zo bezig hoor tijdens het nieuws.

Ik heb een persoonlijk crisisplan opgesteld. Maar aan die onvoorziene dingen...zoals het woord het zegt... die kan ik niet voorzien. En die onzekerheid voedt mijn kwelduivel. Dat IS mijn kwelduivel.

De postbode kan er ook niet aan doen maar ik hoop toch dat de man ons huis toch negeert als het op de belevering van rekeningen aankomt. Ik hoop dus van harte om iets te vinden om mijn kas te spijzen. Giften zijn dus meer dan welkom. Vanaf 30 euro zijn ze fiscaal aftrekbaar! ;o)

14:35 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 jaar later.

Net een jaar geleden begon ik met deze blog. Nu zijn we exact 150 posts verder. Ik verschiet er zelf van dat het er zoveel zijn. Maar de laatste tijd slabakt het. Thans genoeg zinnige en onzinnige dingen te melden maar het komt er gewoon niet van. Ondanks ik zelf niet weet waarom. Ken je dat, je loopt rond met het idee om een verhaaltje te posten op je blog. Dan ontgaat het je en zijn we weer een week verder. Maar ik zal voorkomen dat mijn dierbare blog op het internetkerkhof terecht komt.

In een boekje ben ik die term eens tegengekomen, internetkerkhof. Dat zijn 'dode' sites waar jaar en dag niemand meer naar omkijkt. En zo zijn er miljoenen sites. Misschien één minuut virtuele stilte houden...?

Een jaaroverzicht:

Een terugblik

Ik ben deze blog begonnen omdat ik vorig jaar heel hevige journalistieke aspiraties had. (Deze zijn nog altijd chronisch en acuut.) Iemand had me dit aangeraden omdat het een goede schrijfoefening is.

Een jaar verder ben ik er in geslaagd om effectief enkele stukjes in de gazet en in de boekskes te krijgen. Nooit gedacht maar altijd gehoopt. Zo zie je maar he, het kan verkeren maar dan in de positiefste zin van het woord.

Het afgelopen jaar is niet heel spectaculair geweest. Maar dat moet ook helemaal niet voor mij. Het enige wat wel memorabel is, is dat ik EINDELIJK dé job heb gevonden die me echt ligt en waarvan ik hoop dat ik ze nog lang mag en kan doen.

Vooruitblik

Ik hoop het komend jaar overweg te kunnen met karakters zoals mijn collega/liegenbeest. Dat ik weerbaar genoeg ben om te vermijden dat die types mij op mijn paard krijgen.

Ik hoop defenitieve en concrete plannen te krijgen om een woonst voor mij helemaal alleen te hebben. (Oh heilig de dag dat de eerste spade in de grond gestoken wordt voor de bouw van deze woonst!)

Ik hoop naast mijn droomjob van 70% extra inkomsten te vergaren zodat ik eindelijk eens goed kan sparen. En wat financiële reserves aan te kunnen leggen. Om onder andere eens een verre trip te ondernemen naar bijvoorbeeld mijn droomlocatie bij uitstek New York, mijn toekomstige woonst in te richten en om te vermijden dat ik een paniekaanval krijg als de garagist zegt dat mijn banden dringend vervangen moeten worden etc...

Ik hoop ook dit jaar op heel veel chocolate cakes en dagen en uren aan quality time met de vriendjes en met Boelie!

Voila, met deze verklaar ik mijn tweede blogjaar voor geopend!

 

14:11 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Upperdare

'T rijmt perfect op Tupperware...Slechts enkele letters verschil, en daar stopt dan ook alle vergelijking. Misschien dat de echte Upperdare-fans wel een aantal Tupperware dozen nodig hebben om hun speeltjes in op de bergen...

'T was de tweede keer dat ik naar zo'n home party ging. En het was me een feestje. Steek een bende vrouwen bijeen met een aantal kinderen-niet-toegelaten-attributen, met of zonder batterijen en het is feest en lachen geblazen.

Het was ten huize van Annie te doen. Haar 2-jarige dochter zat letterlijk op de eerste rij, zich te vergapen aan die kleurrijke speeltjes. En speeltjes waren het! Alleen (nog) niet voor haar. Ze moest het eens weten wat het allemaal was. Eens de demonstratie begon was het linea recta naar bed voor haar.

Er zijn heel wat zaken door onze handen gegaan, voorzien van de nodige 'ooh's' en 'aaah's'. Afgewisseld door een sporadische 'ik wist niet dat dat ook bestond' en een aarzelend '...hoe gebruik je dit precies...?'

De demonstratrice liet een potje Spaanse Vlieg rondgaan. Ze was zelf niet tevreden over het effect... Annie dacht: eerst even zelf testen en dan zelf oordelen. In plaats van enkele druppels goot ze per ongeluk bijna de halve inhoud van het flesje naar binnen. Was ik blij dat ze er niets van voelde...Ik bleef namelijk bij haar overnachten en zou ongetwijfeld op mijn ongemak zitten indien die halve inhoud van dat flesje wél effect zou hebben.

De demonstratice had het helaas niet in zich om echt te verkopen en ons de spulletjes aan de vrouw te brengen. Ze had het de hele tijd over 'clitoortje' alsof ze een verhaaltje aan het vertellen was in de trant van 'Anneke en Janneke'. Enfin 't was op het kinderlijke af. En het feit dat ze vertelde dat ze alles op een blauwe zondagnamiddag had uitgeprobeerd met haar echtgenoot deed me eerder huiveren van de griezel. Enfin, het was eerder een madam voor een goede oude Tupperware demonstratie te geven. 

Toen was het moment om over te gaan tot aankopen. De ene dame bleef al net iets langer bij de demonstratrice dan de andere. Ik kan zeggen dat die vrouw mij niet gezien heeft. Punt één: geen lief om die dingen mee uit te testen, Geen idee wanneer dat ik eens met een lief zal afkomen en die crèmes hebben ook een vrij korte vervaldatum.. Punt 2: die eetbare massage-crèmes maakte me misselijk...zo kauwgum-mierzoet waren ze. Punt 3: da's allemaal duur eigenlijk... Punt 4: ik heb een te groot nonnen gehalte en ben véél te preuts van inborst om over te gaan tot aanschaf van die producten... 

Maar desondanks heb ik weer heel wat bijgeleerd in de wondere wereld van het volwassen-speelgoed. En je weet tenslotte nooit voor het goed is nietwaar?

13:50 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-02-09

Liegenbeesten

Hou ze uit mijn buurt want ik vertoon hevige allergische reacties op ze: de liegenbeesten. Ik word dan rijpe tomatenrood, ik begin te beven en te zweten, krijg jeuk, net geen uitslag, hartkloppingen etc...

Gruwelijk vind ik ze. Ik heb het over een relatief klein, compact liegenbeest (+/- 1m65, +/- 80 kilo) maar desalniettemin berokkend hij grote schade. Ze zouden op liegenbeesten hun voorhoofd moeten tatoeëren: brengt de gezondheid ernstige schade toe.

Ik heb het over mijn collega. Hij zit altijd op te scheppen over het feit dat hij een universitair diploma heeft. En dat is voor hem blijkbaar de sleutel tot succes zonder meer. Zijn toegangsticket, zijn vrijgeleide naar de hoogste loonschalen ed. Het lijkt alsof alleen het bezit van zijn diploma voldoende hoop geeft op dé carrière. Want voor de rest steekt hij geen poot uit. Neen al zijn tijd wordt besteed aan de liegenbeesterij, zagen en klagen (pff ik ben moe, ik heb geen zin meer, ik wil niet, ik wil slapen), de baas afkraken, 't beter weten.  Maar een universitair diploma zorgt er niet voor dat je in staat bent om de waarheid juist te verkondigen, en feiten te reproduceren exact zoals ze verteld worden...

Een mens zou voor minder moe worden van al die leugentjes die hij verspreid. Hij zou binnenkort eigenlijk eens een database moeten aanlegggen van wat hij tegen wie zegt want ik kan me voorstellen dat zelfs de meest ontwikkelde liegenbeesten op den duur verward geraken in een leugennetwerk.

Maar ik ben groen. Omdat ik vandaag gehoord heb dat hij mij gebruikt heeft om zijn doel te bereiken door tegen de baas te gaan verkondigen dat ik te veel afloop tegen hem. Hij wil een bureau voor zich alleen omdat dat oogt beter... En euh neen, één: aflopen daar heb ik een blog voor en twee: waarom zou ik het liegenbeest voederen door er tout court tegen te praten in de wetenschap dat het in het beste geval verdraaid wordt en in het slechtste geval compleet uit context gerukt wordt. Zelfs als ik een moment van zwakte heb, dan krijg ik de kans niet om iets te zeggen omdat ik er geen speld tussen krijg en omdat om het even over welk onderwerp het gaat, hij het zo kan wringen dat het gesprek toch weer over hem gaat. Geen goede kant aan. Zwijgen is goud en ik houd van goud!

Maar ik heb back-up. Mijn andere trouwe, dierbare collega's gaan er voor zorgen dat ik ge-evacueerd word uit het hol van het liegenbeest. Als hij terugkomt uit loopbaan onderbreking zullen hij en ik van tafel en bureau gescheiden worden en zal ik een andere bureau krijgen. dan zal ik ontliegenbeest zijn.

Ondanks, dat alle andere collega's hun gewicht in goud waard zijn en het werk echt fijn is, vind ik het jammer dat er toch altijd zoiets moet zijn dat eeen domper op de werkvreugde zet...

17:27 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |