29-04-09

Als Barack opstaat.

Als ik mijn ogen opendoe, bekijk ik eerst in een flits hoe ik eraan toe ben. Wat de nacht met mij gedaan heeft. Ik kom meestal vrij snel tot de vaststelling dat ik precies meer moe ben dan toen ik in mijn bed kroop. Ik bevind me 's morgens in de meest lamentabele toestand. Ik ben meestal zo een wrak en het duurt te lang eer ik opdreef geraak. Als ik al op dreef geraak.

Ik heb het gevoel dat mijn energiepeil zich altijd op een zuinig minimum bevindt. Ga ik vroeg of laat slapen, het maakt niet uit. Ik benijd de mensen (hoewel ik ze niet persoonlijk ken) die 's morgens uit hun bed veren en erin vliegen. Alsof hun hersenen van nature red bull aanmaken.

Ik had deze morgen de meest bizarre hersenkronkel. Ik werd wakker, na de wekker 5 keer laten snoozen. Awel en deze morgen vroeg  ik mij af en stelde ik me voor hoe het bij de Obama's zou zijn ten Witte Huize. Zou Barack zich 's morgens ook zo uit zijn bed slepen of zou hij uit zijn bed vliegen op de tonen van Changes van David Bowie? Of  zou hij, als hij wakker wordt en Michèle: 'vraagt zullen we opstaan?', zo Barack super enthousiast prediken: 'Yes, we can!', 'change is gonna come today!'

Allee dat is veruit de machtigste man van de planeet. Die moet toch tot over zijn oren in het werk zitten en amper slapen en als hij slaapt zou hij dan goed slapen met al die miserie in de wereld die hij nog moet oplossen...?

Ik vroeg het me gewoon maar af, hoe het is als Barack opstaat. Met een 'Yes, we can'-gevoel of met een 'Yes, we can???'-gevoel. Alleen zijn vier slaapkamermuren en Michele zullen het weten...

13:54 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.