06-05-09

Onder hoogspanning.

Eén haar. Dat is wat het scheelt voor dat mijn stoppen gaan doorslaan. Ik word zo onverdraagzaam van al die onverdraagzaamheid van mensen.

Ik ben sinds vorige week terug op de baan met een auto van versnellingen. (Lang leve de automaat!). Het kost me wat moeite, zenuwen en nog vanalles om er terug aan te wennen. Het is slechts 1 pedaal extra maar toch een wereld van verschil.

In ons centrum op de vier rondepunten toeten gemiddeld op 2 rondepunten mensen op mij als ik niet snel genoeg weg ben. Erg, ik trek me daar niet veel van aan. Dat probeer ik toch maar het maakt me desondanks toch nerveus. Waarom doen mensen dat? Respect? Geduld? Begrip? Inlevingsvermogen? Medelijden? Wat is d'r van?

Ik wou dat ik op de zwarte markt een 'L' kon verkrijgen. Zou van pas komen!

Soms wil ik de auto dan even stilleggen uitstappen en eens gaan vragen wat er zo brand dat ze het nodig vinden om te toeten. Of ik wil een obsceen gebaar maken. Maar dat kan ik niet. Ten eerste ik heb mijn twee handen nodig aan het stuur. Plus mijn auto is beplakt met reclame waardoor ik niet geheel incognito ben...

Ja, ik sta onder hoogspanning en heb blijkbaar last van PPMS. Post en pre- menstrueel syndroom.

Het wil nu dat ik de eerste keer een accidentje heb met mijne auto. Hij is een week oud...Ik ben op de laadklep gereden van een auto die achter mij stond. Nondedoeme zo lang accidentloos en nu dit met een auto van een weekje oud. Tja...

Dan is er het feit dat broer, zijn vrouw en/of ik afhankelijk wiens beurt het is om Boelie van de creche te halen. IEDERE DAG, MAAR DAN OOK IEDERE DAG, non-stop, zonder één dag over te slaan te horen krijgt dat Boelie zo ongelukkig is, veel huilt, niet met andere kindjes kan spelen, hard huilt als ze vreemden ziet, dat ze graag haar eigen ruimte heeft, dat ze graag met hetzelfde beertje slaapt ('t kind is begot 10 maanden) etc... ze zou het veel meer hebben dan de andere kindjes in haar creche-klasje. Ik vind het zo zielig voor dat kind. Volgens mij voelt ze gewoon de frustratie die de begeleiding tov haar heeft en reageert ze daarom zo.

En misschien is ze er wel niet gelukkig omwille van de grote drukte in de creche. Ik heb er mee te doen. Misschien zou Boelie beter passen bij een onthaalmoeder waar het wat kleinschaliger is dan zo een fabriekachtige crèche. En het is altijd dezelfde die reclameert.

Tegen wil en dank maakt het ons ongelukkig, alsof we iets compleet traumatisch fout doen. En trouwens zijn ze in een creche niet opgeleid of hebben ze geen ervaring met kindjes die het moeilijker hebben en veel aandacht vereisen...Het kind doet het niet met opzet. Ik vind nu wel dat ze wat begrip moeten hebben. 'T kind is volop tandjes aan het aanmaken en ze zijn net verhuisd.

Ik vind dat broer en vrouw ook eens op hun beurt om begrip mogen vragen want ze doen hun best. Maar zoals op veel vlakken is het voor sommige nooit goed. Wederzijds begrip zou fijn zijn. Kunnen zij er aan doen dat het kindje het wat moeilijker heeft dan andere kindjes om zich aan te passen en te wennen aan vreemde situaties. Ik ben ook zo en vind het erg dat dat klein Boelieke dat ook al heeft. En dat ze niet met andere kindjes speelt doet mijn meterhart helemaal breken...

Dit alles, de drukte op het werk, hier en daar wat zorgen en je krijgt een versie van mij die onder te veel hoogspanning staat. Men weze gewaarschuwd als er kortsluiting komt...

21:03 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |