29-04-09

Als Barack opstaat.

Als ik mijn ogen opendoe, bekijk ik eerst in een flits hoe ik eraan toe ben. Wat de nacht met mij gedaan heeft. Ik kom meestal vrij snel tot de vaststelling dat ik precies meer moe ben dan toen ik in mijn bed kroop. Ik bevind me 's morgens in de meest lamentabele toestand. Ik ben meestal zo een wrak en het duurt te lang eer ik opdreef geraak. Als ik al op dreef geraak.

Ik heb het gevoel dat mijn energiepeil zich altijd op een zuinig minimum bevindt. Ga ik vroeg of laat slapen, het maakt niet uit. Ik benijd de mensen (hoewel ik ze niet persoonlijk ken) die 's morgens uit hun bed veren en erin vliegen. Alsof hun hersenen van nature red bull aanmaken.

Ik had deze morgen de meest bizarre hersenkronkel. Ik werd wakker, na de wekker 5 keer laten snoozen. Awel en deze morgen vroeg  ik mij af en stelde ik me voor hoe het bij de Obama's zou zijn ten Witte Huize. Zou Barack zich 's morgens ook zo uit zijn bed slepen of zou hij uit zijn bed vliegen op de tonen van Changes van David Bowie? Of  zou hij, als hij wakker wordt en Michèle: 'vraagt zullen we opstaan?', zo Barack super enthousiast prediken: 'Yes, we can!', 'change is gonna come today!'

Allee dat is veruit de machtigste man van de planeet. Die moet toch tot over zijn oren in het werk zitten en amper slapen en als hij slaapt zou hij dan goed slapen met al die miserie in de wereld die hij nog moet oplossen...?

Ik vroeg het me gewoon maar af, hoe het is als Barack opstaat. Met een 'Yes, we can'-gevoel of met een 'Yes, we can???'-gevoel. Alleen zijn vier slaapkamermuren en Michele zullen het weten...

13:54 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-04-09

Die kleine drama's.

Tiens, al sinds 24-02 niet meer geblogd... Wat gaat de tijd belachelijk snel.

Enfin, vandaag 1 april! Ik had vandaag het gevoel dat de hele dag een grap was. Een slechte grap weliswaar.

Ken je dat gevoel dat van het moment dat je 's morgens uw ogen opendoet, dat je wéét dat het geen goede dag zal worden. Awel 't was zover. Ik stond op met hoofdpijn, ik knalde en knotse overal tegen aan. Ik was bij M blijven slapen en stelde deze morgen vast dat mijn 'verse' kleren nog in de auto lagen en dat ik dus met mijn pijama 't straat op moest.

De douche was niet verkwikkend. Zelfs dat helpt niet op dagen zoals vandaag.

Ik HAD een subliem verjaardagscadeau voor M bedacht... Uitgerekend vandaag stel ik vast dat M. het al heeft. Dus begint zoektocht van nul af aan opnieuw. 

Op het werk, de ganse pot koffie (allee, een halve tas) over tafel uit gegoten. 

De intercollegiale relatie tussen mij en die andere collega escaleerde in de vorm van hoorns die neer gesmeten werden. Situatieschets; hij vraagt me iets te doen, ik doe het niet snel genoeg naar zijn normen. Hij doet het zelf, zegt me dat niet. Ik doe het ook, wij doen het dubbel. Hij reclameerde op mij dat ik te laat was met zijn bevel op te volgen, ik antwoord 'als ik zeg dat ik het doe dan doe ik het ook. En als jij het doet zeg het dan! Zo doen we het niet dubbel. *slaande hoorn* Einde gesprek. Resultaat: te veel adrenaline in systeem gedetecteerd. Zeer lange cooldownfase moeten inlassen...

Ik moest mijn Boelie gaan halen op de creche. Lichtpunt o lichtpunt, quality time met mijn opper-schattemie. Belt haar papa 5 minuten voor ik haar ging halen dat ik niet meer langs de creche moest passeren.

Mijne sjoe komt morgen niet naar activiteit van het werk. Boehoe. Positieve: moet ik me geen zorgen maken over uiterlijke verschijning. Au revoir quality time.

Positieve noot: ik heb zout chips ontdekt met 70% minder vet. Ook wel 70% minder smaak maar allee.

Mijn auto gaat ingeruild worden voor een jonger, nieuwer exemplaar. Daar gaat mijn eerste grote liefde van een auto. Maar broer gaat hem inrijden, omdat het op zijn kap gekocht wordt. Maar broer transformeert auto's in microbenhoudende fungi vuilkar. Heb in het weekend bananenschil in verre staat van ontbinding gevonden in zijn auto. Vettige nest!

Positieve aan vandaag is dat hij bijna voorbij is. En dat ik morgen opnieuw kan beginnen.

 

 

18:37 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-02-09

En toen was er een plan

Er gaat gebouwd worden ten huize van mezelf. Waar? Naast ons ouderlijk huis. Wie? Broer en vrouw! Wanneer? Dat weet alleen God, de architect en de Stad het weet.

Maar er is wel al een plan dat gisteren aan mij werd voorgesteld. Het is de bedoeling om in die nog te bouwen blok een appartement te voorzien voor mama en huurders. Maar er wordt ook een soort studio/appartement voor mij voorzien. Yes, eindelijk mijn eigen stek!

Ik had er al over nagedacht hoe mijn residentietje er zou moeten, kunnen en willen uitzien. Ik had me al een vrij accuraat beeld gevormd. Diegene die het plan ontworpen heeft en ik hebben geen enkel normaal contact gehad. En toch ineens toen ik dat plan zag, zag het eruit zoals ik het bedacht had! Dus hier is overduidelijk sprake van een paranormaal contact!!! Echt vreemd was dat. Maar des te beter dat vermijdt enig mogelijke vorm van discussie.

Het enige waar de architect en ik niet aangedacht hebben en enkel onze praktische ingestelde moeder wel was de aan/afwezigheid van een waskot oftewel een berging. Aangezien ik nu momenteel geniet van alle faciliteiten die hotelmama te bieden heeft inclusief was- en strijkdienst, had ik daar totaal geen rekening mee gehouden.

Dus moet ik via mijn paranormale verbinding met de architect dat even doorseinen dat hij nog een kot voorziet...

Ik kan niet wachten tot er wat schot in de zaak komt. Nu lijkt dat eindeloos te duren! En geduld...wel laten we zeggen dat toen God geduld aan het uitdelen was, dat ik toen te ongeduldig was om te wachten tot het mijn beurt was en al met andere zaken bezig was.

Maar ik ben blij dat ik me al niet moet bezighouden met de hele papierwinkel en de notaristoestanden die bij een bouw komt kijken. Ik moet alleen te pas en te onpas ja en/of neen knikken. En dat kan ik!

14:25 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-02-09

Twee maten, twee gewichten

Mijn metekindje Boelie, is deze week op een haar na in het ziekenhuis beland. 'T arm schaap heeft een zwaar bronchitis op haar lijf gehaald. Na dagen van hoge koorts, een mama en een papa die compleet anti antibiotica zijn, was het niet meer om aan te zien en te horen.

Boelie ronkte nog erger dan een oude dieselmotor. Dus hup naar de spoeddienst met haar. Nu bleek dat de dokter haar tot tweemaal toe antibiotica had voorgeschreven maar dat mama en papa dat uit principe niet wilde geven. Oke, als het vermeden kan worden dan liever niet dan wel...

Maar nu was het resultaat dat ze een dubbele portie antibiotica konden geven en 3 keer per dag moesten aerosolen met cortisone om dat hummelke uit het ziekenhuis te houden. Het gaat er een week later wat beter mee maar nog niet denderend...

Morgen zouden ze terug op controle moeten gaan met Boelie. Maar haar mama gaat dat waarschijnlijk niet doen omdat ze vindt dat het toch wel beter gaat. Ik heb geen recht van spreken, ik heb geen kindjes. Maar ik probeer me in te beelden wat haar motief is om niet met haar kindje op controle te gaan...

Boelie lag ei zo na in het ziekenhuis met een zwaar bronchitis, bronchitis kunnen leiden tot longontstekingen, dus tot meer prul. Dan is het toch maar een heel klein moeite om de dokter even te laten controleren of alles oke is. Ze stopte op eigen houtje met antibiotica... Ik wil haar zeker niet bekritiseren maar vanuit mijn standpunt vind ik het raar. En het gaat tenslotte ook over mijn metekindje waar ik super bezorgd over ben. 'T idee alleen al moest er iets met haar gebeuren.

Wat ik ook bizar vind is, vorig weekend 'dumpte' ze Boelie hier toen ze op het toppunt van ziek-zijn was, koorts over de 39.5. En mama en papa gingen lekker verder met het afwerken van hun sociale agenda. Boelie bleef slapen. Haar papa had mij op het hart gedrukt dat als de koorts in de loop van de nacht bleef stijgen dat we naar het ziekenhuis moesten gaan. Hoe kan je als ouder je ding doen terwijl je kind hondsellendig bij de meter is? Ik heb ze enorm graag hier echt! Maar als ze ziek is dan vind ik dat mama en papa in de buurt moeten zijn en blijven.

Ik ben de eerste om commentaar te krijgen als ik Boelie een te groot stukje brood geef, niet goed vasthou of iets doe dat volgens hunne bijbel van Kind&Gezin niet correct is. Maar als de dokter hun op het hart drukt dat het echt wel van belang is dat ze antibiotica neemt en ze negeren het advies van een dokter. Dan vind ik dat er toch wel met twee maten en gewichten gewogen wordt.

11:06 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Slippertje

Ik heb mezelf nooit echt lenig gevonden. Maar ik vind dat ook geen must omdat te zijn. Mijn turnleraar van in het humaniora zal dit maar al te graag beamen dat ik eerder een stijf plank was. Het was hij die zei dat mijn ouders maar een paar keer extra rond het bed moesten lopen zoveel jaar geleden dan was ik er niet... Tja, het was mijne vriend niet en ik was zeker ook zijn vriendin niet... Integendeel

Ik denk dat ik de enige in de geschiedenis van mijn humaniora ben geweest die ooit in slaap gevallen was tijdens de turnles. Ik mocht om één of andere reden (gelukkig) niet mee turnen en ik had me op de plint geïnstalleerd waar ik na 15 minuten ingedut was. Dat was voor mij één van de meest productieve turnlessen.

Maar mijn oud-turnleraar zou dit weekend erg fier op mij geweest zijn voor de lenigheid die ik publiekelijk tentoongesteld heb. Ik heb 'en plein public' een slippertje van formaat gemaakt. Mijn lijf nam houdingen aan waarvan ik nooit dierf te vermoeden dat ze fysiek-technisch mogelijk waren. Hoe kwam het? Wel...om het cru te zeggen, ik ben knal op mijn gezicht gegaan...uitgeschoven over eendenkaka!

Dat ik effe overal pijn had vond ik nog niet erg maar dat mijn té dure jeans onder de vogelkaka zat dat vond ik een drama. Dat ik iets gebroken zou hebben zou ik peanuts gevonden hebben in vergelijking met een scheur in die broek!!!

Ik ben niet echt een 'material girl'. Maar ik ben nogal gehecht aan die broek omdat ik er jaren over gedaan heb om eens een jeans te vinden die me past zowel in de lengte als in de breedte.

Ik ben er zonder kleerscheuren vanaf geraakt. Ik ben vandaag, the morning after, wel redelijk stijf, mijn jeans hangt propre gewassen te drogen op het rek. En zo ben ik toch wel content dat dit slippertje goed afgelopen is.

10:52 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-02-09

Zorgen en andere kwelduivels

Geld! Geld maakt niet gelukkig. Wie heeft dat toch ooit bedacht? Okee, er zal een grond van waarheid in zitten maar wie het niet heeft is ook niet echt veel gelukkiger toch? En als je het wel hebt dan kan je tenminste op een aangename manier ongelukkig zijn, niet?

Ik zit dezer dagen in een heel vicieuze cirkel. Ik heb begin januari loon gekregen van december dat slechts 200 euro bedroeg. (Niet opgenomen verlofdagen werden afgehouden, vandaar...) Dus in januari was het ploeteren.

Toen kwam februari... Als januari de regen was dan is februari de drop. Mijn autoverzekering moest betaald worden, diezelfde auto was dringend aan groot onderhoud toe, en ook weer diezelfde geldverslindende auto heeft 2 kale voorbanden die om veiligheidsredenen extreem dringend vervangen moeten worden.

Komen daar de 'gewone' maandelijkse kosten bij waardoor ik kan vaststellen dat de maand nog niet goed en wel bezig is en ik heb al meer dan 1000 euro moeten betalen. Pijnlijk.

Hoe rap je toch in zo een financiële vicieuze cirkel zit he. Ik hou mijn hart stevig vast. Ik hoop dat ik het nu wel gehad heb aan onaangename verrassingen die me geld kosten.

Maar ik maak me zorgen en slaap er 's nachts niet van omdat ik gewoon niet weet wat er mij nog boven het hoofd hangt. Collega Marie zou zeggen, alles komt op tijd en stond in orde. Maar ik zie deze keer echt niet in hoe. Mijn rekening zakt steeds sneller dan dat ze stijgt...

De lange termijn vooruitzichten zijn ook niet rooskleurig. Ik moet dit jaar het laatste gedeelte van mijn auto afbetalen plus schenkingsrechten betalen op een schenking. (Vergiftigd geschenk is het op dit ogenblik maar enfin...)

Op zich kan ik me troosten aan het idee dat voor alles een oplossing is en dat ik de problemen pas moet aanpakken als ze zich stellen. Maar zo krijg ik mijn hardnekkige kwelduivels niet klein.

Mijn loon is owv mijn statuut geen vetpot al zeker niet door het feit dat ik 70% werk. Maar ik zit daar heel graag. Fijne sfeer, fijne collega's en fijn werk. Ik zou hartpijn hebben om dat achter te laten en opnieuw te beginnen ook al weet ik dat mijn 'marktwaarde' hoger is. Tja, het is nu ook niet bepaald de periode om te switchen als ik Martine, Freek, Danny of Stef zo bezig hoor tijdens het nieuws.

Ik heb een persoonlijk crisisplan opgesteld. Maar aan die onvoorziene dingen...zoals het woord het zegt... die kan ik niet voorzien. En die onzekerheid voedt mijn kwelduivel. Dat IS mijn kwelduivel.

De postbode kan er ook niet aan doen maar ik hoop toch dat de man ons huis toch negeert als het op de belevering van rekeningen aankomt. Ik hoop dus van harte om iets te vinden om mijn kas te spijzen. Giften zijn dus meer dan welkom. Vanaf 30 euro zijn ze fiscaal aftrekbaar! ;o)

14:35 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 jaar later.

Net een jaar geleden begon ik met deze blog. Nu zijn we exact 150 posts verder. Ik verschiet er zelf van dat het er zoveel zijn. Maar de laatste tijd slabakt het. Thans genoeg zinnige en onzinnige dingen te melden maar het komt er gewoon niet van. Ondanks ik zelf niet weet waarom. Ken je dat, je loopt rond met het idee om een verhaaltje te posten op je blog. Dan ontgaat het je en zijn we weer een week verder. Maar ik zal voorkomen dat mijn dierbare blog op het internetkerkhof terecht komt.

In een boekje ben ik die term eens tegengekomen, internetkerkhof. Dat zijn 'dode' sites waar jaar en dag niemand meer naar omkijkt. En zo zijn er miljoenen sites. Misschien één minuut virtuele stilte houden...?

Een jaaroverzicht:

Een terugblik

Ik ben deze blog begonnen omdat ik vorig jaar heel hevige journalistieke aspiraties had. (Deze zijn nog altijd chronisch en acuut.) Iemand had me dit aangeraden omdat het een goede schrijfoefening is.

Een jaar verder ben ik er in geslaagd om effectief enkele stukjes in de gazet en in de boekskes te krijgen. Nooit gedacht maar altijd gehoopt. Zo zie je maar he, het kan verkeren maar dan in de positiefste zin van het woord.

Het afgelopen jaar is niet heel spectaculair geweest. Maar dat moet ook helemaal niet voor mij. Het enige wat wel memorabel is, is dat ik EINDELIJK dé job heb gevonden die me echt ligt en waarvan ik hoop dat ik ze nog lang mag en kan doen.

Vooruitblik

Ik hoop het komend jaar overweg te kunnen met karakters zoals mijn collega/liegenbeest. Dat ik weerbaar genoeg ben om te vermijden dat die types mij op mijn paard krijgen.

Ik hoop defenitieve en concrete plannen te krijgen om een woonst voor mij helemaal alleen te hebben. (Oh heilig de dag dat de eerste spade in de grond gestoken wordt voor de bouw van deze woonst!)

Ik hoop naast mijn droomjob van 70% extra inkomsten te vergaren zodat ik eindelijk eens goed kan sparen. En wat financiële reserves aan te kunnen leggen. Om onder andere eens een verre trip te ondernemen naar bijvoorbeeld mijn droomlocatie bij uitstek New York, mijn toekomstige woonst in te richten en om te vermijden dat ik een paniekaanval krijg als de garagist zegt dat mijn banden dringend vervangen moeten worden etc...

Ik hoop ook dit jaar op heel veel chocolate cakes en dagen en uren aan quality time met de vriendjes en met Boelie!

Voila, met deze verklaar ik mijn tweede blogjaar voor geopend!

 

14:11 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |