13-01-09

Ze waren met twee.

Ze waren gisteren met twee om mijn avond in een mum van tijd te vergallen en het bloed onder mijn nagels te kretsen. Kutty en Trutty, heb ik ze betiteld. Ik vind dat deze naam de lading zelfs nog niet volledig dekt.

Ken je dat type, apart stellen ze niets voor maar samen voelen ze zich sterk. 'T zijn meisjes van tegen de dertig maar dat wil niets zeggen. Leeftijd staat in dit geval niet garant voor matuur gedrag. In tegendeel. De scène die ze gisteren opvoerden had meer weg van een schouwspel dat zich op de speelplaats van een doorsnee kleuterschool afspeelt. Waar stoute kleutertjes pesten en brave kleutertjes gepest worden.

Ze hadden het op mij gemunt. Ik was een gemakkelijk doelwit omdat ik de activiteit waarop zij aanwezig waren, georganiseerd hadd. Ze trakteerde me ongevraagd op rotopmerkingen. Waarom heb je dit niet gedaan? Waarom heb je zus niet zo gedaan? Etc...

Het was niet alleen de toon waarop ze het zeiden. Maar het was de toon vooral in combinatie met hun franke teut die de kracht van hun woorden versterkten. Hun non-verbale communicatie en hun verbale communicatie waren mooi in harmonie.

Je moet echt geen gram mensenkennis hebben om op hun gezicht af te lezen dat er een Trutty en/of een Kutty achterschuilt. Dat zijn van die mensen die niet echt vriendelijkheid en toegankelijkheid uit stralen. Never judge a book by it's cover ...Maar Trutty en Kutty...zijn de uitzondering die de regel bevestigen.

En nee, 't is niet omdat ik de wind van voor heb gekregen dat ik mij nu zo uitlaat over hun. Ik beschik over getuigenissen en zelfs emails ter ondersteuning van mijn stelling.

Daar zat ik mij dan te voelen als die gepeste kleuter. Het ergste vanalles was dat hun opmerkingen nog kant nog wal raakte. Maar ik was gewoon ontdaan en geshockeerd dat ik het doelwit was van hun verbale aanvallen!

'T is waarschijnlijk om hun eigen onzekerheid te maskeren dat ze andere nog onzekerder willen doen voelen. Het zou hun gelukt zijn...Maar vriendin Maaike diende als mijn afweerschild en mijn verdedigingsmechanisme. Ze nam het blindelings voor me op terwijl ik verbijsterd toe keek.

Ik voelde me slecht omdat er zulke mensen rondlopen. Maar ik prijs me gelukkig dat die niet te veel in mijn naaste omgeving rondzwermen als aasgieren op zoek naar een prooi die ze kunnen verscheuren.

15:50 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-01-09

Voornemens voor 2010

Die van 2009 ga ik niet meer halen. Ja, na 7 dagen nieuw jaar kan ik al tot deze conclusie komen. De bedoeling was/is de kerstkilo's kwijt spelen van 2005, 2006, 2007, 2008 o ja, ook die van 1999. Maar de etentjes en recepties staan nog in de agenda tot ten vroegste eind januari. Ik probeer wel zoveel mogelijk aan damage control te doen en de calorie-schade te beperken...

Een ander voornemen was/is: sparen. Maar ik had tot mijn zeer grote verrassing nog 12 volle verlofdagen. Had ik dat geweten dan had ik die opgenomen... waarschijnlijk had ik die wel op gekregen tegen juni. Zoals mijn centjes ben ik ook niet zuinig met vakantiedagen... 

Maar even terug naar de les. Aangezien ze mijn vakantiegeld al ooit hebben uitbetaald en ze het niet konden maken om mij zowel loon als vakantiegeld uit te keren voor dit jaar, vonden ze het nodig om de waarde van die 12 verlofdagen af te houden van mijn december loon... Auwtsch na kerstinkopen en solden en autoverzekering en groot onderhoud van auto en de gewone maandelijkse financiële aderlatingen etc...

Mijn voornemen voor dit jaar, dat ik wel hoop te verwezenlijken is de lotto winnen en/of win for life, of een lief mét geld vinden. Maar dat komt op de tweede plaats, niet het lief maar wél het lief-met-geld. Want ik heb toch liefst mijn eigen zuur gewonnen/verdiende centjes. Tja wie weet wat 2009 voor mij in het verschiet heeft? Ik zal het je gaande weg weten te vertellen.

17:56 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-12-08

Gefacebooked

Ik ben gefacebooked. Sinds enkele weken heb ik mijn eigen facebook-pagina, mijn eigen facebook-vriendjes en alles d'r op en d'r aan. Ik wou meedoen aan die hele hype die errond hangt. Maar ik moet toegeven dat het lichtelijk verslavend werkt. Regelmatig betrap ik mij erop dat ik even langs spring op facebook om te zien wie waar mee bezig is.

Soms heb ik wel het gevoel dat er mensen zijn die er een soort populariteitswedstrijdje van maken: om ter meest vriendjes te hebben...Ik ga voor mijn facebook-vriendjes niet voor de kwantiteit maar voor de kwaliteit.

Deze nacht droomde ik van een hogeschool vriend van mij. Hoe ik erbij kwam, geen idee. Maar ik besloot hem op te sporen via facebook. En ja, hij was er op vertegenwoordigd. Na 10 jaar geen contact meer te hebben, zijn we via facebook terug aan de praat geraakt en op een uur tijd waren we op de hoogte van wat we de afgelopen 10 jaar gedaan hebben. Dank u facebook!

Laten we die vriend even Jaak noemen. Awel toen ik nog studeerde was dat mijn maatje, zonder meer. Dat klikte heel goed, we hadden een hele goede vriendschappelijke band en al wat je wil van vrienden.  Twee handen op een buik en dat soort zaken. Tot op een dag dat hij ineens niet meer met me sprak en mij straal negeerde. (AUW!) Naar een reden had ik het raden want hij gaf mij er geen. Het was beeld zonder klank.

Het heeft me jaren achtervolgd dat een zogezegde vriendschap aan het diggelen lag zonder dat ik wist waarom. Ik miste hem enorm, zeker met papa die paar jaar na afstuderen kwam te overlijden. Ik kon er niet tegen dat ik onwetend was. Voor hetzelfde geld was het om iets heel stoms, een misverstandje waar misschien een heel simpele uitleg voor was.

De afgelopen tien jaar heb ik heel dikwijls aan hem gedacht, hoe het met hem zou zijn, wat hij aan het doen zou zijn. En dat weet ik nu allemaal. Na onze chatsessie heb ik eindelijk het gevoel dat ik dit wat kan loslaten. Na 10 jaar mijne lieve god. Frappant hoe alle dingen zichzelf oplossen zelfs na al die tijd.

Het kwam in mij op om te vragen wat er toen precies gebeurd was, maar dat deed er even niet meer toe. Door de jaren heen heeft de tijd sleet gebracht op die gebeurtenis en zijn alleen de fijne herinneringen over gebleven. En wat het belangrijkste is, ik heb mijn maatje van destijds terug ook al is het via facebook. Nu moet ik me niet meer afvragen wat en waar hij is. Dankzij enkele muiskliks kan ik het hem persoonlijk vragen.  

15:01 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: facebook |  Facebook |

10-12-08

Té veel aandacht

Oh boy ik ben aan intensieve blog verwaarlozing aan het doen! Seffens speel ik mijn 1 à 2 trouwe bezoekers nog kwijt ook! Ondanks dat ik minder werk, heb ik raar maar waar ook minder tijd.

Maar ik heb des te meer tijd voor mijn Boelieke! Met de dag word ik meer en meer verzot op dat meisje. Vorige week is ze thuis geweest omdat ze owv ziekte niet naar de crèche mocht. En zonder te overdrijven, zat ze niet op mijn schoot dan zat ze op de schoot van haar oma. Ze werd geknuffeld dat het een lieve lust was... Ze mocht van mij in het grote bed slapen, gezellig met de tante handje-in-handje slapen.

En ja de dag dat ze terug naar de crèche ging was maandag aangebroken. Hartverscheurende taferelen! Huilen alsof het einde van de wereld nabij was. En niemand die haar oppakte. Toen ik haar ging halen in de crèche kreeg ik als meter op mijne donder dat ik haar te fel verwende toen ze thuis was!! En dat de begeleidsters daar nu problemen van ondervonden omdat Boelie zoveel moest huilen en zoveel aandacht nodig had.

Ik was verbouwereerd omdat ik effe een standje kreeg, ze gaven me precies het gevoel dat ik een slechte moeder was terwijl ik de meter maar ben. Achteraf werd ik er zelfs wat ambetant van. Er zijn zoveel kindjes die amper aandacht krijgen en dan zitten ze daar te reclameren dat Boelie te veel aandacht krijgt. Tja, ik ga ze niet laten huilen in haar bedje omdat ze in d'r in de crèche anders last van hebben...'t Is aan de mama en de papa om zich bezig te houden met een niet-verwende opvoeding. ;o)

Ik snap het natuurlijk wel dat het niet fijn is als een kindje de hele tijd overstuur aan het huilen is enzo maar toch voelde ik me niet goed bij die opmerking en het bijhorend gevoel dat ze me gaven. Terwijl zij net hetzelfde deden want ik kwam binnen in de crèche, Boelie huilde net en ze namen Boelie al onmiddellijk op... De pot en de ketel weet je wel...

13:21 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-11-08

Engeltje hieronder

Eén van mijn nieuwe collega's is een engel in het echt, in lijf en lede. Die vrouw is zo bijzonder dat je het niet voor mogelijk houdt. Vrouwen zoals haar zijn zeldzaam en moeten daarvoor gekoesterd worden. En dat doe ik.

Ik bewonder ze met de dag meer om wie ze is, om wat ze doet en hoe ze tegen het leven aankijkt met zoveel optimisme dat het aanstekelijk is.

Stukje bij beetje lost ze verhalen over haar verleden. Daar uit kan ik alleen maar afleiden dat het leven haar niet altijd fair behandeld heeft. Ze heeft als kind geen thuis gehad, heeft een geweldadig huwelijk gehad, werd in de steek gelaten met haar twee kinderen, heeft financieel daardoor zwarte sneeuw gezien, haar dochtertje is ziek geworden en ze kon de medische kosten niet betalen etc...

En toch, na dit alles koestert ze geen wrok tegen haar ex-man, geen haat en frustratie na al het onrecht wat haar overkwam. Integendeel. Ze heeft leren leven met zeer beperkte middelen en heeft er het beste van gemaakt.

Ze is oprecht blij met het geluk van een ander. Ze gunt het je ook. Ik bewonder haar omwille van haar visie. Dat ze na alles wat ze heeft meegemaakt zo optimistisch en vrolijk kan zijn! Amai, respect.

17:29 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Engeltje hierboven.

Deze week aan twee accidenten ontsnapt. Eentje zou ik in fout zijn, 't ander zou ik niet in fout zijn. Maar moest het effectief tot een aanrijding gekomen zijn dan zou mijn auto er niet fraai uit gezien hebben. Was ik niet in fout dan zou ik zelf er ook niet fraai uit gezien hebben.

Ik reed door een groen ligt en in de tegenovergestelde richting wou iemand een U-turn maken maar die had mij niet gezien of had mijn snelheid fout ingeschat, ik weet het niet. Maar voor ik het wist zag ik alles vertragen en voelde ik mijn remmen die ABS-klik maken, ik stoof op die auto af toen mijn instinct dat gelukkig wel alert was mij en mijn auto naar het andere rijvak deed zwieren. Ik ben even aan de kant moeten gaan staan om het tot mij door te laten dringen wat juist gebeurd was. De bibber zat in mijn lijf.

Het andere waar ik wel in fout zou zijn is minder spectaculair. Daar zou ik gewoontjes los in iemand "zijn gat" zijn gereden omdat ik niet door had dat mijn voorganger aan het stoppen was. It's a jungle out there. En blijkbaar maak ik de jungle niet veiliger.

Ik had toch wel even het gevoel dat er hierboven een verkeersregel-engeltje was dat mij behoedde van lichamelijke en materiële schade. Hopelijk blijft dit engeltje wel waakzaam als ik het niet ben in het verkeer.

17:18 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-11-08

Baby-voeding kassa 1!

Sinaasappelsap, appeltje, banaantje, yoghurtje en hopen koekjesmeel! Mix en plet dit geheel en je hebt een overheerlijke fruitpap oftewel een vitaminebommetje.

Boelie haar fruitpapje bestaat uit een halve banaan, halve appel en sap van halve appelsien. De rest dat overblijft wordt gerecupereerd. Daar maak ik mijn eigen portie fruitpap mee! Dat is toch zo lekker en gezond! Als het goed is voor Boelie dan is het zeker goed voor grote Boelie.

Je moest ze zien kijken toen ze zag dat ik hetzelfde aan het eten was. Ze was waarschijnlijk heel verwonderd dat alles bij mij in mijn mond verdween terwijl de helft van haar fruitpap sneuvelde in haar gezicht of op haar slabbertje.

Fruitpap heeft ook een heel hoog comfort-food gehalte, vind ik. Waarschijnlijk door het feit dat het je terug in de tijd werpt toen dat jezelf nog een klein ukje was zonder al die grote-mensen-rompslomp aan je hoofd. Wat was dat een fijne (fruitpap)tijd! 

17:42 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |