15-10-08

Papierwinkel

Ik begin vanaf maandag voor 70% te werken. Maar amai, wat een papierwinkel daar bij komt kijken! Eerst kreeg ik van de hulpkas twee formulieren, eentje voor de werkgever en eentje voor de VDAB.

Vervolgens ga ik met het papier van de VDAB naar de VDAB. Daar krijg ik te horen dat ik op de hulpkas nog een extra formulier moet vragen dat ik nota bene op het gemeentehuis moet laten invullen. Op het gemeentehuis! De logica ontging me volledig. Gefascineerd door dit gegeven vroeg ik aan de VDAB medewerkster waarom dat in godsnaam nodig is. Daar kreeg ik het niet al te verhelderende antwoord: "tja, dat is nu gewoon zo."

Zo blijven we rondhossen van het één naar het ander. Het is een heel werk om deeltijds aan het werk te gaan. Is daar niet zo de één of andere staatssecretaris voor aangesteld voor administratieve vereenvoudiging...? Die heeft nog serieus wat werk voor de boeg.

13:19 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Niet voor gevoeliger kijkers

13 uur, normaal gezien zou ik nu naar het nieuws aan het kijken zijn. Maar vanaf vandaag vertik ik het. Dat heel gedoe over die crisis hangt werkelijk mijn strot uit. Het enige effect dat het op mij heeft, is dat het mij depressief doet voelen. Al dat slecht nieuws, een mens zou er voor minder de mismoed in krijgen. 

Alsof we aan de kassa zelf niet door hebben dat 't één en 't ander wat duurder wordt, laat staan dat een Martine Tanghe of een Danny Verstraeten ons daar dagelijks op attent moet maken.

En dan beginnen de berichten van ontslagen bij Nyrstar, Philips ea binnen te sijpelen. Voor de gevoelig kijker van het nieuws zijn al die negatieve berichten voldoende om in paniek te slaan en zijn welverdiende centjes terug onder zijn matras duwen.

Afgelopen weekend was ik met Bé in Spa aan het kuren en ondanks dat die kuren een flink pak duurder geworden waren, was alles volzet. Daar was thans niets te merken van een heersende crisis. Maar er staat nu ook geen prijs op welzijn he! :o)

13:09 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Een nieuwe start

Maandag is het zover. Dan begin ik op mijn nieuwe job. Het is allemaal onverwacht snel gegaan. Vorige keer toen ik werkzoekende was, heeft het om en bij de 7 maanden geduurd alvorens ik mijn blijde herintrede deed op de arbeidsmarkt . Nu twee weken!

Mijn CV getuigt van een aantal verkeerde jobkeuzes wat maakt dat ik nu echt wel hyper nerveus ben om te beginnen. Mijn laatste twee jobs zijn alletwee uitgedraaid op een sisser. De laatste job, daar was verveling troef, zieke mentaliteit, de afstand, het loon en niet te vergeten Bitchler die een regelrecht ondermijnend effect had op mijn zelfvertrouwen etc...

Al die mindere ervaringen bezorgen me nu al angstmomenten en zelfs slaaploze nachten. En de "wat-als-dan"- scenario's doemen op. Erg he, dat de piekermie in mij mijn enthousiasme voor een nieuwe job doet verdwijnen als sneeuw voor de zon. (Bedankt, Bitchler)

De eerste indruk die ik op de nieuwe job kreeg, was positief. Super vriendelijke mensen. Het is in een sector die ik nog nooit van mijn leven overwogen had. Geen idee waarom, maar nu ik er ga werken zie ik het volledig zitten.

Redelijk mooi gebouw, niet zo een stoffig hol zoals op het vorig werk. Het werk is meer inhoudelijk en heel communicatie-achtig. Maar ik ben wantrouwig want met vorig werk nog vers in het geheugen kwam de taakbeschrijving niet echt overeen met de praktijk. Dus we zien het gaandeweg wel.

Het is een 70% job wat wil zeggen dat ik donderdagnamiddag en vrijdag vrij ben. Wel redelijk moeilijk om slechts voor anderhalve dag een bijkomende job te vinden. Maar het biedt wel mogelijkheden voor mijn journalistieke carrière, die ik nog altijd dood graag wil. 

Wat ik ook heel sympathiek vond, was dat ik van een toekomstige collega een welkomsmailtje kreeg. Dat vond ik évht wel heel attent en lief!

Ik heb nog een vijftal dagen om mijn slechte ervaring in een vergeethoek van mijn geheugen te duwen en mij op te laden voor mijn nieuwe start. Waarvan ik hoop dat het een vliegende start zal zijn en dat ik nu minstens voor een aantal jaren kan settelen in de job.

 

09:44 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-10-08

De Reine in Spa

Ik ben dit weekend met Bé gaan kuren in Spa. Zalig is dat. Heerlijk ontspannen tijdens een gelaatsverzorging en een Niagarra-bad. Wat moet een mens meer hebben om zich een "Reine" in Spa te voelen.

Het is al de vierde keer dat Bé en ik naar Spa trekken om te kuren. Iedere keer vliegt de tijd. Ook nu was het niet anders. We hadden het gevoel dat we amper geïnstalleerd waren in de Thermen of we moesten er weer van door.

We verbleven in een hotel in de buurt en na het kuren waren we zo moe van ons te ontspannen dat we ons voor een paar uur in het salon hebben genesteld. Fijn, met een glaasje wijn mensen kijken...

Dat hotel heeft een gigantisch ontbijtbuffet. Met dat buffet zou je een gemiddeld Afrikaans dorp kunnen eten geven gedurend een paar dagen. Nadat we veel te veel koffiekoeken gegeten was het tijd om het voor bekeken te houden. Spijtig. 

En zo zit er een heerlijk ontspannend weekendje in luilekkerland op!

 

18:52 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Jong geweld

Mijn babysit avontuurtje zit erop. Ik heb het overleefd en de kindertjes ook. Ik had gedurende 3 uren 3 kinderen onder mijn hoede. Met mijn beperkte babysit kennis heb ik het er goed vanaf gebracht.

Gelukkig had ik het erger voorgesteld dan dat het was. Ik heb de jongens niet moeten overleveren aan hun mama met hun tandjes apart in een zakje. Ze hebben geen lichaamsonderdelen gebroken alsook de huisraad is intact gebleven. Een redelijk succes dus.

Ik was aan het babysitten ten huize van Mieke. De kinderen in kwestie waren Ukje en haar neefjes van 4 en 7. Ze konden zich gelukkig goed zelf bezig houden. Ik was wel erg op mijn hoede toen de 7-jarige aan mij vroeg of hij op de computer van tante Mieke mocht. Slik, ik rook onraad en was er heilig van overtuigd dat het moment aangebroken was om de babysit te testen. Want een kleuter van 4 en eentje van 7 loslaten op een computer die boordevol documenten staan die gewist konden worden...Ik weet niet hoor. De 7-jarige beloofde op zijn communie-zieltje dat het echt mocht van tante Mieke. Yeah right en sinterklaas bestaat.

Als goede journalist heb ik dan de bron gechecked en een smsje naar Mieke gestuurd. En ja, het mocht. En voila, met de officiële toestemming mocht de computer mijn babysit taak verlichten gedurende een uur. Onvoorstelbaar, ze kunnen amper lezen maar ze weten wel hoe ze op internet moeten surfen! De jeugd van tegenwoordig...

Toen ze ook dat beu waren, vonden ze hun heil in een opblaasbare bal. Ze hebben de overige tijd zitten voetballen in de keuken Mieke. Met het nodige geweld en lawaai. Maar de buren kloegen niet, ze vlogen mekaar niet in de haren en ik had alles onder controle.

Wat Ukje betreft, zij was met de poppen aan het spelen en de keuken aan het kuisen toen de jongens aan het voetballen waren.

Toen de mama van de jongens hun kwam ophalen zeiden ze dat ze het saai vonden bij mij. Auwtsch. Ook Ukje knikte neen toen Mieke vroeg of ze het fijn vond bij mij. Maar ze had zo een smile op haar kleine snoet dat ik wist dat ze aan het liegen was. Achteraf bleek dat de jongens helemaal weg waren van mij en dat ze mij als vaste babysit willen. Pfieuw een geslaagde missie dus.

 

18:24 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-10-08

Two is a company, three is a crowd.

Ik heb dankzij Boelie en Ukje al heel wat babysitervaring kunnen opdoen. Ik hoop dat deze morgen van pas komt omdat ik dan maar liefst op 3 kindjes moet passen. Enkele cijfers: ze zijn 2, 4 en 7 jaar, 1 meisje (Ukje) en 2 jongetjes. In de categorie 4 tem 7 jarige jongetjes ontbreekt het mij volledig aan ervaring.

Geen idee hoe ik ze moet bezighouden, laat staan stilhouden. Ze voor tv planten is een zeer voor de handliggende optie. Dan zijn ze toch hopelijk al een uur stil. Ik gok erop dat ze een game boy of iets hebben dan ga ik ervan uit dat dit hun ook even stil zal houden. Voor de rest duim ik voor mezelf want zo drie kindjes dat is toch een hele bende. Zolang ze het kot maar niet helemaal afbreken zal ik al blij zijn...

Gelukkig kan ik ook terugvallen op die tientallen afleveringen van de Supernanny die ik gezien heb. Hopelijk moet ik haar technieken niet toepassen. Maar als het er op aankomt zal ik dankbaar zijn dat ik goed naar haar geluisterd en gekeken heb.

 

12:36 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-10-08

Zo zou het kunnen voelen.

Rugpijn van mijn bovenste tot en met mijn onderste nekwervel. Pijn aan mijn gewrichten met gevolg dat ik redelijk moeilijk te been ben. En niet te vergeten ik voel me zo stijf als een verroeste hark.

Noppe ik ben geen 75 jarige bejaarde oma. ik ben 31 en zou mij in de fleur van mijn leven moeten voelen. Maar niet vandaag blijkbaar. Mijn vitale lichaamsfunctie zijn vandaag ook aan het staken...

Ik voelde het al toen ik deze morgen mijn ogen opendeed. 'T was alsof ik in 1 nacht tijd 45 jaar ouder ben geworden. Toen Boelie hier bleef slapen heb ik geen oog dicht gedaan. Awel dat voel ik nu nog altijd. Plus Boelie was verkouden, ik nu dus ook. Het positieve is dat ik weet van wie ik de microben heb en dat ze in de familie blijven.

Ik durf te wedden dat zelfs Red Bull mij vandaag geen vleugeltjes kan geven. Ik zou het liefst zoals een echt bomma'tje onder een geruit dekentje willen kruipen met een poes op mijn schoot en een Damartke willen aan doen of een warmwaterkruik tegen mijne rug willen leggen om het leed wat te verzachten. Maar ondanks dat ik me zoals een oud besje voel, heb ik die oude besjes attributen niet in huis. Dus zal ik moeten wachten tot morgen tot dit oude oma-gevoel en mijn zelfmedelijden verleden tijd zijn.

15:16 Gepost door Ann in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |